Drugsbeleid 1

Alleen een radicale wijziging van het drugsbeleid zal de bestaande wantoestanden kunnen doorbreken. Dat Hannah Belliot, evenals vele andere lokale bestuurders, tot deze conclusie komt ligt nogal voor de hand, maar dat zij deze mening ook in het openbaar uitspreekt, siert haar.

In haar suggesties in het M-Magazine (2 febr.), gaat zij echter veel verder dan nodig is: ,,Laten we een van de flats maar voor junks inrichten, grootschalig, met dagopvang, met medische zorg en met gratis drugs voor de bewoners. Die drempel moeten we over.'' Ze spreekt ook van ,,isoleren'' en ,,buiten de samenleving plaatsen''. Ziet Belliot niet dat deze mensen nu al buiten de samenleving geplaatst zijn, en wel door het drugsverbod, door de opiumwet?

Waarom roept Belliot niet op tot legalisering, of als dat voor een politicus niet verstandig is, op zijn minst tot eindelijk een serieuze discussie?

Alleen dan kan het drugsprobleem een `normaal probleem' worden, zoals alcoholisme of gokken. Na legalisering is isolering van de frequente gebruikers niet nodig, evenmin als gratis verstrekking. Alleen voor een kleine groep problematische gebruikers zou medische verstrekking dan nog wenselijk zijn en beter niet gratis. Wanneer de prijs (of de eigen bijdrage) redelijk is, willen de gebruikers deze graag betalen. Niet isoleren dus, maar terug in de samenleving plaatsen.