Tevredenheid over karakter inzegening

De protestantse en katholieke kerkleiders kijken tevreden terug op de kerkelijke inzegening van het huwelijk van prins Willem-Alexander en Máxima. Maar er klonk ook een enkele kritische noot.

Secretaris dr. B. Plaisier van de drie Samen-op-Wegkerken omschreef de hervormde dienst als ,,groots en indrukwekkend''. Kardinaal Simonis vond de inzegening ,,heel mooi, ingetogen en ontroerend''. Simonis wees er op dat (de katholieke) prinses Máxima dispensatie had gekregen voor de hervormde dienst, hetgeen betekent dat de Rooms-Katholieke Kerk haar huwelijk als geldig erkent. Simonis noemde de dispensatie ,,een terechte, maar ook een verregaande tegemoetkoming''.

De Gereformeerde Bond, de orthodoxe vleugel in de Nederlandse Hervormde Kerk, kijkt met ,,gemengde gevoelens'' terug op de inzegening. Voorzitter G. Kamphuis vond dat de dienst weliswaar ,,een zekere waardigheid'' vertoonde, maar hij noemde de preek van Ter Linden teleurstellend. De `bonders' hadden ook moeite met de rooms-katholieke onderdelen in de hervormde viering. De deelname van een priester (de Argentijnse Rafaël Braun) aan de dienst, het verzoek aan getuigen om hun jawoord te geven en in het bijzonder het Ave Maria vonden ze ,,vreemde elementen''. Voor Plaisier en Kamphuis waren die rooms-katholieke elementen juist ,,geen probleem''.

De katholieke priester-publicist Antoine Bodar vond de kerkdienst ,,stijlvol, goed van indeling''. ,,De lezing van Ter Linden uit het boek-Ruth was een vondst: `uw God is mijn God, uw volk is mijn volk'. Het gaat natuurlijk om de God van Israël, en de goden die Ruth achterlaat. Daar zou ik meer de nadruk op hebben gelegd, op die ene ware God.''

De dienst was, zegt Bodar, ,,puur protestants''. ,,De moederkerk is terzijde geschoven. Waarom mag de dominee in toga opkomen en de priester niet? Een oecumenische dienst, geleid door de dominee en de priester, had mij meer aangesproken. Zo'dienst was ook meer van deze tijd geweest.''