Op televisie zag ik pas hoe het gegaan was

Acht mensen die erbij waren – voor hun werk of voor hun plezier – vertellen achteraf wat ze van het huwelijk van prins Willem-Alexander en prinses Máxima vonden.

Frits Derksen

Hij, gepensioneerd KLM'er, mocht als `gewoon burger' in de Beurs van Berlage zijn. ,,In november hoorde ik dat Willem-Alexander en Máxima naar de Keukenhof gingen. Ik op de fiets erheen, ik liep ze recht in de armen. Thuis dacht ik: ik ben vergeten om Máxima welkom te heten als mijn toekomstige koningin. Ik heb gelijk een brief geschreven. In december kreeg ik een telefoontje van het Paleis, en een trouwkaart. Zaterdagochtend gingen we, met escorte, langs al die mensen die daar stonden. Ze wuifden naar ons, en wij wuifden terug. In de zaal zat ik naast een tv. Af en toe lichtte ik mezelf even op en dan kon ik ze ook echt zien.''

Annelies de Hommel

Zij was voorzitter van de Werkgroep Huwelijk van de gemeente Amsterdam. ,,Natuurlijk ging er één klein dingetje mis. Het tafeltje waarop de handtekeningen waren gezet, werd iets te snel teruggeschoven. De bodes stonden nog niet op hun plaats. Dat was het eerste dat ik na afloop tegen de burgemeester zei. Daar heb ik zo'n spijt van, ik ga hem straks even bellen. Want het was verder fantastisch! Stijlvol, koninklijk, chic. Maar ook ontspannen en vrolijk en heel Amsterdams. Toen ik de toespraak van de burgemeester hoorde, dacht ik: dit is echt fantastisch. Er was grote hilariteit toen we zagen dat Miranda van Kralingen de tekst van het `Ave Maria' op haar hand had geschreven. Veel vrouwen begonnen te huilen bij de tango van Piazzolla. Een raadslid van D66 gooide een pakje zakdoeken naar wethouder Saskia Bruines. Toen begon iedereen te lachen en te huilen.''

Michael Freud

Hij maakte het baldakijn voor de ingang van de Beurs van Berlage en brak het zaterdagochtend vroeg weer af.

,,De gemeente had tevoren gezegd dat het baldakijn weg moest als het mooi weer zou zijn. Ik heb de hele week zitten hopen op regen. Of eigenlijk: dat de voorspellingen slecht zouden zijn, en dat het dan toch mooi weer werd. Dan was mijn baldakijn het best uitgekomen. Ik verhuur tenten, maar van oorsprong ben ik scheepsbouwer en ijzerwerker. Ik had een boogconstructie gemaakt die precies de boog van het portaal volgde, met een overhang van twee meter. Je kon er van alle kanten doorheen kijken. Prachtig, al zeg ik het zelf. Ik noemde hem `de pet'. Het was de gemeente die zaterdagochtend belde om te zeggen dat ik het moest afbreken. Ik had het gevoel dat de NOS erachter zat, of de hofhouding.''

Marijke Gelderman

bouwde het interieur van de Nieuwe Kerk op. ,,Zo vreemd, ik kwam een uur na het huwelijk terug en er was al bijna niets meer te zien van wat er was geweest. Ik nam een takje van de orchideeën mee naar huis. In de trein begonnen de blaadjes er al van af te vallen. 's Avonds op de televisie zag ik pas hoe het gegaan was. Toen voelde ik pas de ontroering. We hadden ons enorme zorgen gemaakt. Tweeduizend mensen die naar binnen moesten, en snel. We hadden uitgerekend: honderd per vijf minuten, van binnenkomen tot zitten. Dat is erg veel. Maar door het mooie weer was het geen enkel probleem. Geen man die een jas aan had. Toen de dienst begon, was het binnen doodstil, buiten hoorde je het lawaai van het publiek. Je denkt: zijn het rellen? Of is het blijdschap? Pas toen Willem-Alexander het jawoord gaf, hoorde ik dat het blijdschap was.''

Gerben Heitink

Hij is hoogleraar praktische theologie aan de VU en luisterde naar de preek van Ter Linden. ,,Het verhaal van Ruth vond verrassend. Je zou bijvoorbeeld eerder denken aan Psalm 72, de koningspsalm. Gewaagd ook. Ruth was een Moabitische, dat had in die tijd een zeer negatieve klank. En als je de identificatie van Máxima en Ruth doortrekt, heeft het verhaal ook verdrietige associaties. Al die partners die zo jong sterven. Maar Ter Linden had de mooie associaties eruit gehaald. Ruth die tien keer weigert bij Naomi weg te gaan. Het slot vond ik merkwaardig. Via de Obed en David kwam Ter Linden bij Maria, en zo bij het `Ave Maria'. Maar dat was natuurlijk om de traditie van Máxima recht te doen. Twee woorden waren de kern. `Offer'. Dat Máxima brengt en ook Willem-Alexander. En `dienstbaar'. Ik stel dankbaar vast dat ze hun taak zo willen invullen.''

Guus Bakker

Hij is directeur van de Beurs van Berlage. ,,Hoor je het lawaai om me heen? Ik sta op het plein voor de Beurs, er staan hier de hele dag al lange rijen mensen die naar binnen willen om te zien waar het allemaal gebeurd is. We geven ze allemaal een glaasje champagne. Voor tien euro kunnen ze op de foto.

Ik was zaterdag na afloop he-le-maal af. Maar ik ben erg gelukkig en tevreden. Het mooiste was het moment dat Beatrix uit de Beurs wegliep. Ze legde haar hand op de arm van een van de portiers en ze zei: geweldig georganiseerd hier. Ik vond het al geweldig de avond ervoor in de Arena. Zoals wij omgaan met koninklijke mensen, de grapjes, de gevoelens die we op hen projecteren.

Zo'n prins Charles, zo'n Chirac van Frankrijk, ze wisten niet wat ze meemaakten. Ik was trots. Ik dacht: dit zijn wij nou. Dit is Amsterdam.''

Ernst Veen

Hij is directeur van de Nieuwe Kerk. ,,Het is zaterdag heel laat geworden. Ik had dominee Ter Linden en zijn vrouw uitgenodigd voor het eten, en burgemeester Cohen en Guus Bakker. Drie weken geleden aten we ook met elkaar – toen zaten we elkaar de hele avond moed in te spreken. Nu zaten we elkaar te vertellen wat een prachtige dag het was geweest.

Ik ben een telg uit een geslacht van predikanten, ik vond het heel mooi om weer eens een echte dienst in huis te hebben. Wij zeggen altijd dat de Nieuwe Kerk leeg het mooist is. Maar nu denk ik: ook als godshuis is hij erg mooi. Ik vond de preek prachtig, Piazzolla prachtig, die twee verliefde mensen prachtig. Vergeleken met het huwelijk van de Noorse kroonprins was dit ongelooflijk ontspannen. Na afloop sprak ik bisschop Bär. Hij zei: wat zal de Lieve Heer tevreden zijn.''

Marijke van der Wijst

Zij richtte het interieur van de Beurs van Berlage in.

,,Ik vertrek zo naar Zwitserland om een weekje te skiën. Ik ben zeer voldaan. De kleuren die Berlage zelf gebruikt heeft, waren vertrekpunt voor mijn ontwerp.

Blauw, ik noem het Berlageblauw, okergeel, zachtgeel. Het was al snel duidelijk dat het paar niet naar de tafel zou kunnen komen. Dus heb ik een tafel laten maken die naar hén toekon. Het had een effect waar ik niet op had gerekend. Iedereen begon te lachen en te klappen. Ik zat in het autoriteitenvak, achter de ministers en het college van B en W.

Heel eervol, maar het meeste heb ik op de televisie gezien. Ik had van tevoren geprobeerd erachter te komen welke kleuren Máxima zou dragen. Maar ze wilden me alleen vertellen hoe lang de sleep zou zijn. Het bleek allemaal prachtig te passen, ook omdat kroonprins Willem-Alexander in het donkerblauw was. En dan dat roomwit van Máxima. Dat maakte het echt helemaal af.''

(Foto's Merlin Daleman)