Krasse knar zonder status

In de hockeywereld worden ze guitig `krasse knarren' genoemd. De tent is dicht, hoogstens resteert nog een enkel commissariaatje. Mèt hun job is hun status weggewaaid. Stramheid belet sommigen de teennagels eigenhandig te knippen, en bij vlagen kiert de vrees voor een bezoek van dokter Alzheimer.

Het agendaloze tijdperk is ingetreden, van zeventig uur per week naar nul. Maar de geraniums vervelen snel en dus gaan ze ertegen aan op het kunstgras. Op eigentijds verende borstelschoenen, hèt behoud van de achillespees, en met een stick uit de jaren vijftig. Gerimpelde, melkwitte benen, actieradius van een paar meter, ongecontroleerde bewegingen en een op de loer liggende zweepslag. Kan-nie schelen. Wat hen drijft? ,,Hoor ik nog ergens bij'', zegt de een. ,,Kan ik nog laten zien hoe goed ik ben'', zegt de ander. Of: ,,We keren terug naar het kind in onszelf, van wie we lang geleden afscheid hebben genomen.'' Ze maken elkaar wijs dat ze topsport bedrijven en hebben er domweg plezier in. ,,Als ik in regen en wind bij mijn buurman aan het raam zou tikken met het voorstel in een korte broek buiten te gaan spelen, zou hij me subiet laten opnemen. Maar hier we voelen ons als jonge welpjes in het gras.''

De club van 60-plus hockeyers, ruim twaalf jaar oud en de laatste jaren als kool gegroeid, telt nu meer dan 200 leden. De heren spelen door de week, tegen elkaar. De sfeer is amicaal, fanatisme taboe. Tijdens de wedstrijd wordt veel geschreeuwd, maar alles in het nette. John wordt verzocht zich wat meer aan te bieden en Jan Hein krijgt het welgemeende advies de mandekking wat strakker uit te voeren. Sport dempt de verschillen, ouderdom maakt mild, empathie vigeert aan de vooravond van de grote reis naar het onbekende.

Een jonge god van 61 vertelt dat hij bij een vorig potje ineens voetstappen hoorde. Bij nadere beschouwing bleek het zijn 80-jarige directe tegenstander. Die ontfutselde hem de bal, gaf een keurige pass naar een medespeler en keerde terug ,,naar de vierkante meter waar hij thuishoorde''. Aardige jongens, samen sportief op weg naar het einde. Maar waarom ze tijdens hun spel slechts ten dele te zien zijn van hoofd tot knieën is niet duidelijk. Daardoor blijft ook de bal buiten beeld. Hockey is eenvoudig, maar als het houterig en traag wordt uitgevoerd en je bovendien geen bal ziet, krijgt het iets ondoorgrondelijks.

Hockeyen op dinsdagmiddag; Mannen in de overgang. RVU, Ned.3, 21.00-21.30u.