Henry Rollins: blootsvoets spuwend

Bij zijn voorgaande bezoeken aan Groningen trad Henry Rollins steevast op in `underground'-club Vera, gisteravond in De Oosterpoort. ,,Zo'n sfeerloos cultureel centrum waar negen man het werk doen dat één man ook kan'', zo beet Rollins venijnig in zo'n hand die hem voedt. Een van die andere handen heeft hem al losgelaten: na enkele flirts met grote platenmaatschappijen was hij voor zijn laatste album Nice aangewezen op zijn eigen label 2.13.61, genoemd naar zijn geboortedatum. Op dat label brengt hij ook platen uit van avantgarde-jazzmuzikanten als pianist Matthew Shipp, maar zulke stilistische uitstapjes hoeven op Nice niet te worden verwacht.

Ook de personele vernieuwing van de Rollins Band, waarvoor Rollins het voltallige hardrocktrio Mother Superior inlijfde, heeft zijn oriëntatie niet veranderd: het is en blijft gedreven hardcore met een fikse instroom van massieve rockriffs en gierende gitaarsolo's. Wat dat betreft heeft Rollins vooral aan gitarist Jim Wilson een puike secondant, die zijn instrument gepast mishandelt en zorgt voor stormen van loeiende feedback. De ritmesectie, bassist Marcus Blake en drummer Jason Mackenroth, blijkt in dit hardrockstramien nog verrassend veelzijdig en zorgt in bijvoorbeeld Your Number Is One voor een stuiterende ondergrond.

Rollins' haardos mag dan al aardig aan het vergrijzen zijn, hij is nog altijd de bonk samengebalde energie die hij altijd al was. Zijn nek is de dikste uit de pophistorie, zijn lijf is gespierd en uitbundig getatoeëerd. En dat zullen we weten, want van meet af aan draagt hij niet meer dan een sportbroekje. Zijn speelveld is een stuk tapijt dat tussen twee rijen monitorboxen is uitgelegd, zodat de blootvoets opererende en stevig van zich af spuwende zanger niet uitglijdt. De poses zijn krijgshaftig en dynamisch, met als meest karakteristieke wellicht die waarop hij diep vooroverbuigt met zijn benen in de kikvorsstand.

Een concert van de Rollins Band is spartaans als de man zelf. De lichtshow kent maar één kleur (wit), en één stand (voluit) en dat geldt ook voor het geluid. Voor zoiets frivools als bevrijdend applaus gunt Rollins zich nauwelijks de tijd. De meeste nummers worden strak achter elkaar gespeeld, waarbij de uitloop van het ene nummer in het intro van het volgende mag doorlopen. Het werkt: op die manier weet Rollins je onontkoombaar mee te slepen in zijn wereld, hoe bekend het je daar inmiddels ook mag voorkomen.

Concert: Rollins Band. Gehoord: 3/2, De Oosterpoort Groningen. Herhaling 4/2, 013 Tilburg.