Transseksueel

Mijn moeder leest ook NRC Handelsblad. Ze belde me verontrust op. Dr. A Campo blijkt niet veel vertrouwen te hebben in de Nederlandse transseksuelen(`Geslachtsverandering is geen feest', W&O, 26 januari). Hij dicht hun, vanuit een paar gevallen uit de literatuur en één geval uit zijn eigen praktijk, een neiging tot psychose toe. Als het echt niet lukt de transseksueel door middel van psychotherapie van de wens om een geslachtsveranderende operatie af te brengen, dan moet een `onafhankelijke commissie' maar een uitspraak doen, zoals onder andere bij `dwangopnamen'.

Ik ben verbijsterd dat NRC Handelsblad deze psychiater zo'n prominente plek toekent om dermate stigmatiserende uitspraken te doen, zonder dat een redactielid, of A Campo zelf, een bezoekje heeft gebracht aan een van de vele organisaties waar transseksuelen elkaar ontmoeten. Misschien zou hij opmerken dat de meeste van hen doodgewone baantjes en relaties hebben. Dat het een tamelijk gelukkig en dankbaar volkje is, met de goedmoedige solidariteit die je ziet onder supporters na een gewonnen voetbalwedstrijd in een amateurklasse. Voor zover ze alles achter de rug hebben dan.

Wellicht zou A Campo na zo'n bezoekje ook nog even wachten om hun behandeling toe te schrijven aan de `tijdgeest' of aan onkunde van hun behandelaars. Als er al een tijdgeest is, dan voelt de transseksueel die tijdens de drie jaren bedenk- en wachttijd die nu verstrijken tussen hun eerste verzoek om behandeling en de uitvoering van de operatie nog iets scherper dan anderen die beroep doen op de gezondheidszorg. De meest vernomen klacht bij de wachtenden luidt dan ook depressie, de psychoses van A Campo zie ik gewoon niet. Zou ik dan toch psychotisch zijn?

Toen ik als psycholoog mijn stages liep moest ik m'n mond houden over mijn wens tot geslachtsverandering. De enige trans die werd opgenomen kreeg onmiddelijk een diepe pathologie toegeschreven. De homoseksuele cliënt of behandelaar werd daarentegen niet op zijn identiteit aangekeken. Hoe lang moet deze fobie tegenover de duizenden post-operationele Nederlandse transseksuelen nog duren, of tegen de tienduizenden die hen liefhebben, of hen als kind, kennis of collega hebben, in artikelen die hen ziek verklaren? Hoe lang moet het duren voordat gender als iets fundamenteels in ons leven wordt beschouwd? Héél lang, vrees ik, afgaande op wat in NRC Handelsblad staat beschreven.