Leer mij de Argentijnse vrouwen kennen

De meeste Argentijnen hebben wel iets anders aan hun hoofd. Maar er is een klein groepje dat vandaag geboeid kijkt naar Nederland. Dat zijn de rijke vrouwen. Zij herkennen zich in Máxima. ,,De vrouw van zo'n man worden is ook carrière. Daar ben je voor opgeleid en gekwalificeerd.''

Onder de glinsterende kroonluchters van hotel Sheraton Buenos Aires komt Cecilia Díaz Chuit aangelopen. Ze is internationaal directeur marketing van luxury collection – hotelkamers van rond de 600 dollar per nacht. Ze zou een kopie van Máxima kunnen zijn. Haar losse, geblondeerde haren, het beweeglijke gezicht, de lach. En ook de beetje formele kleding.

,,We komen uit dezelfde kringen'', lacht ze opnieuw. Dezelfde vrienden, precies dezelfde leeftijd, en allebei zijn ze goedverdienende professionals. ,,Ik voel me erg met haar verbonden'', zegt Cecilia terwijl ze haar haren over haar schouder gooit. Typische Argentijnse vrouwen, zegt ze. ,,Omdat we weten wat ze willen, en hoe we dat moeten bereiken.'' Opnieuw die innemende lach. En wat nog het meest frappant is, zegt Cecilia: net als Máxima vond ook zij haar verloofde op een exclusief feestje tijdens de Feria de Abril van Sevilla in Spanje. ,,Ik zag hem. En ik wilde hem'', zegt Cecilia over haar verovering daar.

Er is een heel klein groepje in Argentinië dat geboeid kijkt naar de gebeurtenissen van vandaag in Nederland. De overgrote meerderheid heeft bij de diepe economische crisis wel iets anders aan het hoofd. Zaterdag? ,,Dat is de dag dat we beslissen of het presidentiële paleis in brand gaan steken'', zegt een boze bejaarde demonstrant in het centrum van Buenos Aires. Maar vanuit kringen van rijken, rijke vrouwen en vooral `nieuwe rijke' vrouwen, gaat een blik van herkenning naar de verrichtingen van Máxima.

,,Ze geeft haar carrière helemáál niet op'', weet Cecilia. ,,De vrouw van zo'n man worden is ook carrière. Daar ben je voor opgeleid en gekwalificeerd.''

Hoe? Half lachend kijkt ze weg. ,,Het is veel strategie'', zegt ze. En een belangrijk element in de strategie van ons Argentijnse vrouwen is `spontaniteit': ,,Heel erg veel lachen, niet te veel praten. De conversatie moet boeiend, maar oppervlakkig blijven. En je zwaait nooit met de vlag van je zelfstandigheid. Je luistert en lacht. Alleen zo blijft hij geboeid.'' Hoe dom je hem op den duur misschien ook vindt. Ja, zegt ze. ,,Wij Argentijnse vrouwen zijn ambitieus. ,,Muy ambiciosas.''

Dit zeggen veel mannen: ,,Hebben ze je eenmaal, dan merk je dat het ergens anders om gaat.'' Adrián Cavalieri zit op een klapstoel voor de Banco Francés, midden op de chique winkelboulevard Florída. Het is zijn manier van protesteren tegen de bevriezing van zijn spaargeld door de bank. ,,Geld, bekendheid, een boterbriefje, daar gaat het ze uiteindelijk om. Leer mij de Argentijnse vrouwen kennen.''

Cecilia Díaz Chuit moet erom lachen. ,,Dat is misschien wel waar'', zegt ze. ,,Maar we weten de mannen wel te geven wat ze nodig hebben: het gevoel dat ze de slimste en mooiste mannen ter wereld zijn.'' En dan zegt ze meelijdend: ,,Zeker in deze wereld, waar de vrouw al zoveel van de man heeft afgenomen, moet hij niet nog meer het gevoel krijgen bij haar in de schaduw te staan.''

Helemaal aan de andere kant van de stad woont Laura Bonaparte. Een statige oude dame. Ze is psychologe, en moeder van vier kinderen. Ook zij komt uit een gegoede familie. Maar het leven heeft haar naar de andere kant van de barricaden getild. Tijdens de dictatuur van Videla werden drie van haar vier kinderen, hun echtgenoten en haar man door de doodseskaders ontvoerd. Alle zeven zijn ze nog steeds `vermist'. Laura woont nu op een lekkend zolderkamertje. Daar schrijft ze haar protesten, haar boeken en haar toneelstukken.

Ze glimlacht. ,,Ik ken ze wel, de meisjes uit die families. Het doel van hun leven is een prins te trouwen. Daarvoor worden ze opgevoed. Deze ene is het gelukt. Maar meestal moeten ze genoegen nemen met een miljonair.''

Familie, de clan, zegt Bonaparte, dat is de basis van deze maatschappij. Een land van geëmigreerde Spanjaarden, Italianen en Europese joden. Een klassensamenleving, die als los zand aan elkaar hangt. ,,Je hebt geen idee hoe doorslaggevend daarin de familie is'', zegt ze. ,,Hoever de leden van een clan gaan om elkaar te beschermen.''

Als voorbeeld noemt ze de `beetje dom'-uitspraak van Máxima. Wie anders dan zijzelf of haar familie zouden Willem-Alexander ertoe hebben kunnen aangezet te verwijzen naar een ingezonden brief van Videla in een Argentijnse krant? Bonaparte: ,,Ik ga er niet van uit dat die prins van jullie eigenhandig de kleine lettertjes van La Nacion spelt.'' De uitspraak, wil ze maar zeggen, was dus niet zozeer `een beetje dom' van hém, maar `een beetje handig' van háár. ,,Voor het belang van haar familie deinst zo'n vrouw er dus niet voor terug haar geliefde als een zachtgekookt ei af te schilderen'', concludeert ze.

,,Dit is een land van sterke, dominante vrouwen'', zegt de Ana Sebastian. Behalve schrijfster en docente is ze vice-president van de Argentijnse tango-academie. Ze noemt de geëmigreerde Italiaanse mama en jiddische moeder basisingrediënten van de Argentijnse cultuur. ,,Anders dan in andere Latijns-Amerikaanse landen heeft de vrouw hier een historisch besef van haar macht'', zegt Sebastian. Ze ziet dat terug in de Argentijnse oerdans, de tango. ,,De man leidt weliswaar, en de vrouw masseert intussen zijn ego, maar ze is ook geheel op zichzelf geconcentreerd.''

Ze noemt ook Eva Peron. Nergens in Latijns-Amerika had een vrouw ooit zoveel macht. ,,Met haar geblondeerde haren en haar frêle figuurtje kreeg ze het voor elkaar dat de halve natie haar als `moeder' aanbad.'' Sommigen, zoals Eva, reiken via hun man naar eeuwige roem. Anderen willen alleen het boterbriefje of de positie. ,,In elk geval kennen we de strategieën van de verleiding en de kracht van onze ingetogen, uiterst vrouwelijke sensualiteit.''

Ook Sebastian noemt het grote belang van de familie in Argentinië. Het allegaartje van Europese sloebers en gelukszoekers dat vooral in de steden ontstond, moest worden omgesmeed tot `nieuwe Argentijnen'. De elite voerde een uitgebreid, verplicht en gratis onderwijssysteem in voor iedereen. En dat vormde de basis van een systeem waarin sociaal opstijgen niet alleen een ideaal was maar een reële mogelijkheid.

,,De familie werkt samen om vooruit te komen'', zegt imago-consulente Valéria Fleitas Solich (28). Ze komt net uit de sportschool – ,,uiterlijk is alles'' – en schuift haar hooggehakte benen bevallig onder een tafeltje in het chique café La Viela. Sinds een paar jaar woont ze samen met de Nederlandse ondernemer Jeroen. Het moeilijkste in hun relatie bleek de familie te zijn. Net als andere Argentijnse vrouwen belt Valéria elke dag met haar moeder, ze gaat één keer per week een dag naar haar ouders. Jeroen vond dat saai en overbodig. ,,Maar mijn familie is essentieel.'' Maar nu zit ook hij elke week aan de dis bij zijn schoonouders.

Ze herinnert zich hoe ze zíjn familie voor het eerst ontmoette. ,,Het leek wel een audiëntie'', zegt ze. Haar schoonmoeder die haar koel zat op te nemen. ,,Vreselijk.'' Daar heeft ze toen snel verandering in gebracht. ,,Ik heb zijn moeder met mijn spontaniteit verleid'', lacht ze. Met cadeautjes, grapjes, maar vooral met de aandacht die geen van Jeroens vroegere verloofden haar ooit gaven. ,,Zo heb ik de fundamentele steun van mijn schoonmoeder voor mijn relatie met Jeroen.''