Dit was de week van het Oranjegevoel

Wie kaarten kon krijgen voor het Oranje-spektakel in de Amsterdamse Arena, ging meestal ook. Waarom eigenlijk?

Ze gingen voor het feest, een ,,uniek gebeuren'', dat je ,,anders nooit mee zou maken''. Ze gingen ,,een beetje'' voor hun oranjegevoel, dat ze ,,meestal alleen bij voetbalkam-

pioenschappen'' hebben. En natuurlijk gingen ze voor Máxima, ,,zo'n spontane en intelligente meid''.

Meike de Groot, Karin van Sonsbeek en Cindy van Herpen stapten gistermiddag om kwart voor drie bij Motel Nuland (Noord-Brabant) in de bus die hen een paar uur later afzette in Amsterdam. Ze waren niet de enigen. Vijftigduizend Nederlanders kwamen gisteravond in bijna zevenhonderd bussen en enkele speciaal gereserveerde treinen aan bij de Amsterdamse Arena, de plaats van het Nationaal Huwelijksfeest, georganiseerd door het Nationaal Oranje Comité.

Het programma was tot het laatst geheimgehouden. ,,Uit de krant'' wisten ze dat Marco Borsato zou komen. En Sita. En ,,Liesbeth List, geloof ik''.

Zijn ze Fans? Nauwelijks. Karin: ,,Ik dacht, ik laat dat feest gewoon over me heen komen.'' Meike: ,,Je wist natuurlijk dat ze dat nummer over lopen op het water gingen zingen. Ik ben verder geen fan. Maar Marco Borsato heeft wel rake teksten.''

De vijftigduizend kaartjes voor het feest waren verdeeld over het hele land. De gemeenten, die ze ook moesten betalen, mochten ze uitdelen. De basisschool waar Meike (27), Karin (27) en Cindy (25) lesgeven, De Hoogakker in Nuland, kreeg er drie, voor een team van ruim dertig leerkrachten.

Meike: ,,Sommigen wilden niet. Maar ik heb me opgegeven toen er geloot werd, want ik dacht: ik wil ze wel eens in het echt zien.'' Karin: ,,Het leek me gewoon leuk, een dagje uit.''

Zijn ze op de hoogte van het wel en wee van het koninklijk huis? Cindy: ,,Niet super. Ik ken de namen van de broers van Willem-Alexander, Constantijn en Johan-Friso. Maar al die anderen, die ken ik niet. Ik heb ook eigenlijk geen mening over het koninklijk huis, dat het anders zou moeten of zo. Misschien dat je straks verschil zult zien. Maar dat weet ik ook niet.'' Karin: ,,Ik ben niet zo koningsgezind, hoor. Maar ik vind Máxima wel sympathiek. Natuurlijk ben ik er nu wat meer mee bezig. We hebben het erover op school. De school is ook versierd. Maar het is relatief. Straks is dat weer over.'' Meike: ,,We hebben een oranje boa gekocht, we zetten een kroontje op. Dat is leuk. Mij zegt het koninklijk huis wel wat. Ik volg ze in de kranten, op tv. Niet in de roddelbladen. Maar eerlijk gezegd ben ik meer geïnteresseerd in het sprookje dan in wat ze nou precies doen.''

Het dagje uit kostte ze niet veel: de consumpties, want thermoskannen, blikjes en flesjes mochten niet mee het stadion in. Net zo min als paraplu's, spandoeken met stokken erin, filmapparatuur, geluidsapparatuur en andere dan wegwerpcamera's. Mee móésten: een legitimatiebewijs, het instapbewijs voor de bus, de entreekaart voor het stadion, de parkeerkaart waarmee na afloop de bus teruggevonden kon worden. Karin: ,,Toen ik die lijst zag, dacht ik: help. Je kon er ook niet zelf met de auto naar toe. Dat is best lastig. We moesten met de bus heen en we moeten met de bus weer terug. Maar dat is ook wel gezellig, natuurlijk.''

Wie hebben ze liever, Máxima of Willem-Alexander?

Karin: ,,Máxima. Hij komt toch wat ijzig over, hoe zal ik dat zeggen, een beetje star.'' Meike: ,,Ik vind Máxima geweldig. Ze is open. Ze gaat niks uit de weg. Willem-Alexander hangt er toch een beetje bij. Daar was ik ook nooit zo in geïnteresseerd, tot dit begon.'' Cindy: ,,Voor mij komt Willem-Alexander nu pas een beetje in beeld. Dat komt door haar. Ze is heel spontaan. Open. Ik vind het ook knap hoe ze het woord neemt in interviews.''

Hebben ze zich gestoord aan de berichtgeving over Máxima's vader, Jorge Zorreguieta?

Meike: ,,Ik wel. Ik vind het sneu. Daar kun je haar toch niet op afrekenen?'' Karin: ,,Daar ben ik dubbel in. Ik vind het jammer voor haar dat haar vader er niet bij kan zijn. Aan de andere kant, hij heeft een bepaald verleden. Dus daar wil ik eigenlijk geen uitspraak over doen. Cindy: ,,Ik word er niet goed van gewoon. In het begin, ja, toen moest het. Maar nu alles is uitgesproken, moet het ook afgelopen zijn. Zij is zijn dochter, ze kan er toch ook niks aan doen?''

De bus van Karin, Meike en Cindy kwam na middernacht aan bij het motel. Vervoer naar huis hadden ze geregeld.