Bilthoven - Driebergen

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week langs een oude spoorlijn bij Bilthoven.

De etalage van de bruidsjaponnenzaak ziet oranje, wat uitzonderlijk is voor zo'n aan het wit gewijde winkel. Op de winkelruit hangt een waarschuwing: de clientèle moet goed haar voeten vegen. Begrijpelijk. Het is nat, stormachtig weer, zelfs op de stoeptegels ligt modder, dat wil je niet aan je nieuwe sleep. Wij hoeven er niet naar binnen, wij lopen langs de spoorbomen en volgen de treinrails, op pad met een wandelgids die voert langs oude spoortracés.

Het is een geslaagd idee, wandelen langs voormalige spoorlijnen. De rails liggen er allang niet meer, maar sommige lijnen bestaan voort als een soort onzichtbare gangen. Het resultaat voor de wandelaar zijn ongebruikelijk ruime, ongewoon rechte paden en weggetjes, zelfs in het bos kun je honderden meters ver kijken. Daardoor zie ik, eindelijk, eindelijk, eindelijk, een ree voorbijschieten. Reeën en herten vertonen zich nooit aan mij, dat zijn dieren op verkeersborden, en deze verrast me zo dat ik even denk: wat een idioot grote haas. Maar het was een ree en hij nam een sprong, precies als op het verkeersbord. Echt waar.

Ik denk me in hoe het honderd jaar geleden was, aan zo'n enkele spoorlijn waar iedere paar uur een trein tussen de beuken en de dennen voorbij tsjoekte, met een stoomfluit die de eksters overstemde en pompende wielen die de struiken opzij woeien. In die dagen zijn de reeën begonnen zich te verstoppen.

Hier en daar laten zich bemoste restanten van perronnetjes onderscheiden en ook enkele voormalige stations zijn herkenbaar. Slanke, dreigende gebouwen, mooie locaties voor een griezelfilm op niveau. De mooiste is het voormalig station Bosch en Duin. Het ligt afgelegen deftig te zijn tussen de hoge rechte bomen, met witte muren en wimpers van lindegroen-geglazuurde tegelpatronen boven de hoge vensters.

De route voert tenslotte langs het Landgoed Bornia, waar de familie een privéspoorlijntje onderhield. Dat deed niet alleen dienst om hout af te voeren. Er waren ook haltes aangelegd op mooie plekjes, bijvoorbeeld bij het ven midden in het heuvelige sprookjesbos.

De dikke kruinen van de eiken kraken. Het waait steeds harder en we lopen steeds sneller. In Driebergen worden we aangehouden door een jongetje. ,,Waarom lopen jullie met een rugzak?'' We leggen het hem uit: omdat we aan de wandel zijn geweest. ,,Waar komen jullie vandaan?'' ,,Uit Bilthoven.'' Teleur- gesteld stapt hij weer op zijn fiets: ,,O, ik dacht uit Zwitserland.''

Route (17 km) uit: Alexander Artz: `Fietsen en wandelen langs oude spoorwegen in Nederland'. Uitg. Elmar, Rijswijk. De route voert van het NS-station van Bilthoven naar dat van Driebergen.