Besturen in de Bijlmer

Het lijkt wel mode: de afgelopen maanden was er het ene relletje na het andere rond allochtone politici. Vorige zomer was het de kwestie-Tara Singh Varma, Tweede-Kamerlid van GroenLinks die zich dodelijk ziek meldde, toen ze toezeggingen aan haar allochtone achterban niet meer kon nakomen.

Ook in Den Haag had GroenLinks het moeilijk. Met de gemeenteraadsverkiezingen voor de deur spleet de partijlijst in tweeën na een conflict rond het Turkse raadslid en restauranthouder Ahmet Daskapan, die zijn achterban lid maakte van de partij om zijn invloed te vergroten.

Datzelfde speelde in december in de Bijlmer, dit keer bij de PvdA. Partijlid Wesley Amzand deed een greep naar het lijsttrekkerschap - en dus naar de opvolging van Bijlmerburgemeester Hannah Belliot - door op een laat moment 200 leden te werven die zijn kandidatuur zouden steunen. Het landelijke partijbestuur van de PvdA moest uitrukken om er een stokje voor te steken.'

Vier jaar heeft Hannah Belliot (PvdA), de eerste zwarte deelraadvoorzitter van Nederland, de scepter gezwaaid in de Bijlmer, voorwaar niet de makkelijkste wijk van het land. De Bijlmer telt 85.000 inwoners, blanken zijn er in de minderheid, een derde van de inwoners is Surinaams, de werkloosheid is hoog.

Ze trof Amsterdam Zuid Oost aan in rep en roer. Is het haar gelukt om de tegenstellingen tussen wit en zwart te overbruggen? En hoe gaat ze zelf om met haar achterban? Is ze in staat gebleken boven de partijen te staan?

Vier jaar Belliot in de Bijlmer - bij de verkiezingen in maart stapt ze over naar de gemeenteraad - toont een botsing tussen twee bestuursculturen, die zich in de toekomst in de grote steden steeds vaker zal voordoen.