`Films met veel passie en weinig geld'

De Argentijnse regisseur Lisandro Alonso maakte met weinig geld een film over het dagelijks leven van een houthakker.

La libertad (Freedom) gaat over een houthakker die hout hakt. Ook luistert hij naar de radio, vangt en eet een gordeldier, poept, koopt in het dorp een blikje Fanta. Als het donker wordt, gaat hij slapen. De jonge regisseur van de film, Lisandro Alonso (Buenos Aires, 1975), lijkt er niet op uit met deze eenvoudige gebeurtenissen spanning te creëren – al heerst er in de eerste half uur wel ongeloof dat alleen deze alledaagse dingen het onderwerp van de film zal zijn. Na verloop van tijd wordt La libertad een meditatie, en begint er een andere film doorheen te spelen: een dag uit het leven van de kijker, dat ook met alledaagsheid is gevuld.

Waarom heeft u deze film gemaakt?

,,Het enige dat ik wist, was dat ik een film wilde maken. Nadat ik afgestudeerd was aan de filmacademie in Buenos Aires, ben ik teruggegaan naar de boerderij van mijn vader, zo'n 700 kilometer van de hoofdstad. Misael, de houthakker, woont daar in de buurt. Het leek me opeens een goed idee om over hem een film te maken. Mensen als Misael zijn in Argentinië onzichtbaar. Het lijkt alsof ze niet bestaan.''

Was u meteen van plan een gewone dag uit zijn leven te verfilmen?

,,Het was mijn eerste film, dus ik wilde het niet te moeilijk maken. Ik heb La libertad met acht vrienden in negen dagen kunnen opnemen met 40.000 van mijn vader gekregen dollars.

,,Voor ik terugging naar de boerderij werkte ik in Buenos Aires in een filmbedrijfje, waar ik videobanden kopiëren moest. Ik deed dat twaalf uur per dag in een kleine ruimte. Ik dacht steeds maar: wat doe ik hier, wat doe ik hier? Ik hoop dat mensen door La libertad over hun eigen leven gaan nadenken. Als je simpele dingen lang laat zien, worden ze heel ingewikkeld.''

Vond Misael het leuk om de film te maken?

,,Ik ben eerst acht maanden met hem opgetrokken. Na al die tijd vertrouwde hij me. Als ik het had gewild, hadden we ook wel mogen filmen dat hij masturbeerde of met een meisje naar bed ging. Maar dat vond ik te ver gaan.''

Waarom heet de film La libertad?

,,De titel vormt een contrast met de film. Op het eerste gezicht lijkt Misael vrij, hij heeft geen baas, hij kan doen wat hij wil, maar tegelijkertijd is hij een slaaf. Tot hij sterft kan hij alleen maar dit werk doen. Hij heeft geen keuze.''

Er zijn dit jaar veel Argentijnse films op het festival te zien. Voelt u zich deel van een Argentijnse New Wave?

,,Ik ben bevriend met een aantal andere jonge filmmakers, zoals Pablo Trapero en Lucretia Martel. We maken allemaal films met veel passie en weinig geld.''

Wat voor invloed zal de huidige crisis in Argentinië hebben op deze films?

,,Het resultaat van de crisis, die al veel langer geleden is begonnen, zie je terug in onze films. Kijk naar het leven van Misael. Vaak denk ik dat het geen goed leven is. Hij is arm, hij is nooit naar school geweest, hij is niet verzekerd tegen ziekte. De volgende film die ik hoop te maken, Sangre, gaat over een man uit een heel arme streek die zijn drie broers heeft vermoord. Hij vond dat ze dood beter af waren.''

Kunt u Sangre in Argentinië nog wel gefinancierd krijgen? U bent een van de ondertekenaars van Alerta maxima, een manifest waarin ervoor wordt gepleit geld aan cultuur te blijven uitgeven.

,,Ik heb het manifest wel ondertekend, maar ik wil me er eigenlijk verre van houden. Ook daarom ben ik in Europa op zoek naar financiers. Als de Argentijnse regering mij geld zou geven om een film te maken, weet ik niet of ik het aan moet nemen. De regering geeft geen geld uit aan cultuur maar ook niet aan bestrijding van de armoede. Er gaan elke dag mensen dood van de honger.''