De dag van hun leven

,,Ik geloofde het eerst niet toen mijn man me belde en zei dat er een uitnodiging voor de huwelijksplechtigheid in de bus lag. Ik dacht dat hij me voor de gek hield, een soort 1 april-grap, maar het is echt zo.'' Mevrouw De Groen uit Steenbergen (NB) laat me trots de in zwierige letters gedrukte uitnodiging van Hare Majesteit en prins Claus zien `voor het bijwonen van de voltrekking van het burgerlijk huwelijk van zijn koninklijke hoogheid de Prins van Oranje en mevrouw Máxima Zorreguieta op 2 februari 2002, om 10.15 u in de Beurs van Berlage in Amsterdam'.

De uitnodiging viel op 13 december in de bus. Een dag om nooit te vergeten. Ze was bij familie en is direct naar huis gesneld om te kijken of de brief geen nep was. De uitnodiging kent ze inmiddels uit haar hoofd en ook de familie en buren hebben de tekst stukgelezen. Het echtpaar De Groen kan zijn geluk sowieso niet op – ze zijn niet alleen voor de huwelijksvoltrekking uitgenodigd, maar ook voor de feestelijkheden in de Arena.

Maar daar blijft het niet bij. Tot grote vreugde van vooral mevrouw De Groen, al dertig jaar een royalty watcher van Europese vorstenhuizen, zitten ze in de Arena vlakbij de koninklijke ereloge. Ze kan de hoogwaardigheidsbekleders, die ze alleen maar van de televisie kent, bijna aanraken en heeft speciaal voor deze gelegenheid een fototoestel gekocht waarmee de koninklijke box uitvoerig wordt gefotografeerd. Ofschoon elke koninklijke telg haar belangstelling heeft, is ze naast Willem-Alexander en Máxima vooral geïnteresseerd in prins Philippe van Spanje, die wegens zijn relatie met een voormalig Scandinavisch lingerie-model onlangs in het nieuws stond.

Als de foto's geslaagd zijn, gaan ze samen met de uitnodiging in een speciaal plakboek dat zal worden aangevuld met de complete op video vastgelegde televisieregistratie van het huwelijk die haar beide kinderen wegens de lengte – haar video valt na vier uur stil – voor haar zullen opnemen. In het dorp zijn de heer en mevrouw De Groen inmiddels uitgegroeid tot beroemdheden. Ze worden om de haverklap aangeklampt en moeten in geuren en kleuren tekst en uitleg geven. Veel dorpsbewoners staan er bovendien op dat ze na afloop verslag komen uitbrengen. Soms voelen ze zich opgelaten onder zoveel belangstelling. Toen de dansleraar hen een paar dagen geleden bij de wekelijkse dansles aankondigde als `een beroemd stel' konden ze wel door de grond zakken.

Tot nu toe hebben ze uitsluitend positieve reacties gekregen. Het hele dorp staat achter hen en ook de media-aandacht is navenant. Ze hebbem de lokale pers gehaald en zijn geïnterviewd voor een televisieprogramma van de Wereldomroep.

Ze zijn ervan overtuigd dat de dubbele uitnodiging voor zowel de Arena als de Beurs van Berlage te maken heeft met het feit dat de heer De Groen vorig jaar na 25 jaar trouwe dienst is uitgeroepen tot gemeentebode van het jaar in Noord-Brabant en de hierbij behorende wisselbokaal `Bode van het Jaar' in de wacht heeft gesleept. ,,Onze commissaris van de koningin is zowel bij de toekenning van de bokaal als bij de uitnodigingen voor het huwelijk betrokken'', preciseert de heer De Groen.

Het zal voor het eerst in 25 jaar zijn dat hij niet zelf de vlag op het gemeentehuis hijst. Dat zal collega Piet moeten doen die hij nog de nodige instructies moest geven omdat de vlag volgens de voorschriften enkele minuten na zonsopgang moet worden gehesen en een paar minuten voor zonsondergang moet worden gestreken. ,,Ik ga ervan uit dat alles goed zal gaan. Het zou een ramp zijn als er uitgerekend op deze dag iets mis zou gaan.''

Over de kleding voor de festiviteiten maakt hij zich geen kopzorgen. Het donkere pak dat hij volgens de uitnodiging aan moet, hangt al een paar maanden in de kast. Hij heeft het twee keer gedragen en het ziet er als nieuw uit. `De passende kleding' die mevrouw De Groen moet dragen levert meer problemen op. `Passend' is een wijd begrip en ook een telefoontje naar het kabinet van de commissaris van de koningin verschafte geen duidelijkheid. ,,U moet zich kleden als een vertegenwoordiger van de gemiddelde Nederlander'', luidde de boodschap. Met zo'n kledingadvies kon ze geen kant op.

Tot overmaat van ramp ging iedereen ook nog ongevraagde adviezen geven. De een vond dat ze in het lang moet, de ander dat ze een hoed op moet, weer een ander hield het bij een mantelpakje en er waren er ook die zeggen dat ze moet aantrekken wat ze wil. Uiteindelijk heeft ze de knoop doorgehakt en voor een gedekt mantelpakje gekozen dat ze met haar dochter gekocht heeft. Bijpassende schoenen had ze niet nodig. Ze heeft nog een paar mooie pumps die erbij passen. Het haar is ook geen probleem. Ze is kortgeknipt en het zit altijd even keurig.

Waar ze zich wel zorgen over maakt is de huwelijksplechtigheid zelf. Stel dat ze toch nog ergens in een hoekje ver weg worden gezet waar ze bijna niets kan zien en ook geen foto's kan maken. Of erger nog, dat ze morgen ziek wordt en niet kan gaan. Dat zou een ramp zijn.

Naarmate het huwelijk dichterbij kwam, kon ze de slaap moeilijker vatten. ,,Wat wil je, zoiets gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Wie van de gewone mensen maakt in zijn leven nou zo'n plechtigheid mee?''

Maar als morgen de dag vlekkeloos verloopt, heeft het echtpaar de dag van zijn leven. Zelfs het feit dat hun enige kleinkind op haar eerste verjaardag het zonder opa en oma moet stellen doet daar niets aan af.