Vuurwerk blijft uit in voorspelbare show van Slipknot

Was dat nou alles? De Amerikaanse hardrockgroep Slipknot beloofde nieuwe extremen op het gebied van lawaai, destructie en exhibitionisme. Bloed, zweet, braaksel en snot zouden rijkelijk vloeien en het spreekwoordelijke dak zou eraf gaan. In plaats daarvan kreeg de matig gevulde Music Hall gisteren een tamelijk voorspelbare rockshow te zien, waarbij de gimmick van hun loeiharde circusact dunnetjes werd uitgespreid.

Slipknot bestaat uit genummerde mannen met enge maskers; een gouden vondst die het achttal onderscheidt van minder courante metal-acts. De democratische gedachte dat iedereen in de zaal ook op het podium had kunnen staan, werd breed uitgemeten door schreeuwzanger Corey Taylor. Wie gelóófde in Slipknot, zwaaide zijn middelvingers op commando in de lucht. We zijn allemaal in de steek gelaten door de boze buitenwereld, spiegelde hij zijn jonge publiek voor in `Left behind'. Zoiets schept een band, dus de vuisten gingen massaal de lucht in voordat er één zweetdruppel was geplengd.

De belofte van halsbrekende toeren werd ingelost door twee figuranten op de flanken, die zich stoer maar veilig op en neer lieten bewegen op hun hydraulische oliedrums. Eigenlijk bracht Slipknot niets meer dan een optelsom van eerder vertoonde trucs in de rock-'n'roll: vermommingen à la The Residents, bewegende drumstellen à la Earth, Wind & Fire, machinale motorzaaggitaren à la Biohazard en het verongelijkte pubergevoel van Rage Against the Machine. Het enige werkelijk spectaculaire was de drumsolo, gespeeld door de in zijn vliegtuigstoel vastgegespte Nummer 1 (Joey Jordison) die stug doorspeelde terwijl het drumpodium alle kanten op bewoog en uiteindelijk zelfs loodrecht omlaag wees.

Omdat de Slipknot-cultus in Nederland niet zulke vormen aanneemt als in de VS, bleef het `wij tegen de wereld'-gevoel uit. Als publieksmenner kon Taylor eenmaal schitteren, toen hij vrijwel het hele publiek op de grond liet zitten om ze bij een nieuwe lawaaiexplosie als één man op te laten veren.

Terwijl het brute rockgeweld met grote luchtverplaatsing de zaal in werd geslingerd, kabbelde het optreden ongedenkwaardig voort. Waren er te weinig toeschouwers om de aderen te openen en de veelbesproken dode kraai tevoorschijn te halen die braakneigingen bij de zanger op had kunnen wekken, of waren dat alleen maar loze verhalen om Slipknot spannender te maken dan de groep in werkelijkheid is? Geoefende Rammstein-gangers haalden de schouders op over zo weinig vuurwerk, letterlijk en figuurlijk.

Concert: Slipknot. Gehoord: 30/1 Music Hall, Amsterdam.