Máxima's New Yorkse milieu

De jacht op mannen door vrouwelijke dertigers die nooit volwassen willen worden is het belangrijkste thema van Net5. Vooral op dinsdagavond is het raak. Eerst de pijlsnel afzakkende serie Ally McBeal, dan de éénnachtsliefdes van vier vrouwen in Sex and the City en na de mannenjacht in The Gilmore Girls de harde realiteit in New York in The Real Sex in the City. Deprimerend, hoewel ik er ook leedvermaak bij kreeg. Vergeleken bij deze permanente, hitsige ongedurigheid is het door ouders gearrangeerde huwelijk een rationeel systeem van partnerkeuze.

Dit New York was ook de stad van Máxima. We weten van haar jeugd in Argentinië, maar niets van haar bestaan in New York, behalve dat ze pikanter gekleed ging dan nu en van dansen en feesten hield. Niet dat haar privé-leven moet worden uitgeplozen, maar Net5 geeft wel inzicht in het milieu van alleenstaande, jonge New Yorkse professionals. The Real Sex in the City schetst het feestmilieu van de eeuwig smachtende en nooit bevredigde Amerikaanse, grootsteedse singles scene zoals ik me die zelf ook herinner.

Het begint al met het New Yorkse vrouwenoverschot en oudere mannen die dertigers overslaan voor twintigers. Iedereen moet in de vrije tijd op zoek naar een persoonlijke date, want dat is het ontmoetingsysteem. Weinig ongedwongen groepsactiviteiten. Mensen moeten elkaar bij die dates meteen beoordelen. In de miljoenenstad is van alles het beste ter wereld te vinden, eten, restaurants, mode, theater, advocatuur, dus waarom ook niet de beste partner ter wereld? Een onvolkomenheid is gauw ontdekt, zeker als je elkaar alleen van feesten en uitgaan kent. Dan maar een ander. De mogelijkheden om iemand te ontmoeten zijn oneindig veel groter dan in kleinere Nederlandse steden, maar je weet minder van elkaar dan in een provinciale omgeving, zodat de heftige intimiteit zich afspeelt tegen een achtergrond van onderling wantrouwen.

,,Het is gemakkelijk om mensen te ontmoeten'', zei een man. ,,Maar het gaat erom quality people te ontmoeten.'' Helaas, aan het ontbijt blijkt de vrolijke uitgaanspartner van gisternacht geen person of quality te zijn. Toch geen chemistry.

Hoe echt The Real Sex in the City is weet ik niet, maar er zitten wel waarachtige scènes in. Bijvoorbeeld de ene vriendin die de andere vertelt over een weekend from hell in Toronto, waar ze naar een huwelijk was gegaan. De man die ze daar was tegengekomen moest worden afgevoerd omdat hij stomdronken was. Toen bleef ze alleen over, terwijl de anderen dansten. Terwijl ze vertelt, kijken zij en haar half luisterende vriendin op een bank aan een boulevard zenuwachtig om zich heen naar passerende mannen. Wie weet zit er nog een interessante tussen die dit gezellige vriendinnelijke samenzijn meteen zou kunnen opbreken.

Na het weekend from hell zoekt de vriendin troost en nieuw zelfvertrouwen bij een etentje met haar oude vriend Anthony die altijd seksuele toespelingen maakt. Soms bezwijkt ze daar wel eens voor, maar ze weten dat ze niet voor elkaar zijn bestemd. Na de nacht gaan ze alleen verder, de liefdes-jungle in, want dat is de afspraak. Misschien vindt ze de ware. De top-advocaat Spoon bijvoorbeeld die aan bodybuilding doet en het principieel niet bij één partner houdt: ,,Sex gets boring with one partner. You have to keep it fresh'', zegt hij op een terras tegen Emily die steeds verontruster kijkt en uiteindelijk vraagt of de camera wordt stopgezet. Nog meer kennismakings-lunches, dansfeesten, borrels, veel borrels, meer borrels. Niet voor niets wordt al die seks in de city gesponsord door Martini.

Ally McBeal is een schaduw van wat ze geweest is. Ze moeten met die serie stoppen. De dialogen zijn langdradiger en de scènes gezochter. Toch was deze dialoog van Ally met een veel jongere vriend wel weer aardig. Ze had hem net afgewezen, maar bedacht zich.

,,Ik ben in de war'', zei hij.

,,Dat wou ik jou net ook zeggen'', antwoordde ze.

,,Verwarring is in ieder geval een begin'', zei hij weer.

,,Misschien dan toch'', zegt ze.

Zoek liever een prins, maar dan moet je wel in de jetset zitten.