Scandinavische gootromance

Een zwarte komedie, wat is dat? Een onderbelicht vakantiekiekje? Britney Spears, actrice? Een lachfilm met etnische meerderheden? Klopt allemaal, maar een échte zwarte komedie, dat is Junk Mail, de anarchistische debuutfilm van de Noorse regisseur Pål Sletaune. Sinds Ettore Scola's Brutti, sporchi e cattivi viel er niet meer zo te lachen om `poor white trash' in de goot van de samenleving. De goot in kwestie ligt in Oslo, waar de luie en bijzonder onbeschofte postbode Roy (Robert Skjaerstad) meer is geïnteresseerd in het begluren van vrouwelijk schoon dan in de kwaliteit van zijn werk.

Zijn degradatie tot postsorteerder maakt hem nog luier en chagrijniger dan hij al was, tot hij op een van zijn voyeursescapades toevallig in het bezit komt van een bos huissleutels toebehorend aan de blonde Line (Andrine Saether). ,,Buitenkansje'', concludeert ranzige Roy en besluit, voor hij de kleinoden aan de rechtmatige eigenaresse zal teruggeven, zichzelf eerst even ongevraagd in Line's woning rond te leiden. Aldaar is hij echter getuige van een onthutsend incident dat zijn klaplopersleven volkomen uit koers brengt.

Wie zich nu met gefronste wenkbrauwen afvraagt waar precies de charme ligt in een verhaal over een lamlendige gluiperd met vettig haar die koude spaghetti uit blik slobbert, andermans post leest en nooit te beroerd is om nét iets minder te doen dan zijn collega's, die moet zéker kijken: zelden waren de wederwaardigheden van morsige aartsverliezers zo pijnlijk grappig. Sletaune laat cynisch leedvermaak prettig links liggen, maar schroomt niet nog een hilarisch tandje bij te zetten voor de scène in een obscure kroeg vol aspirant-alcohollijken.

In dit scabreuze geheel stelen Skjaerstadt en Saether de show als de afdankertjes-uitgave van de citroentjesfrisse Droomparen in romantische komedies. Curieus: tijdens een feestscène verschijnt prominent een lp-hoes in beeld van de Nederlandse heavy metal-pioniers Picture. Toeval? Niet echt. Aanschouw hem, dit filmequivalent van een monsterkater na een wodka-verzopen nacht, en weet: Junk Mail is heavy.

Junk Mail (Budbringeren; Noorwegen 1997, Pål Sletaune), Ned. 3, 0.18-1.35u.