`Uit onze muziek spreekt historisch besef'

`Trailer Tales', de nieuwe cd van Daryll-Ann, kwam in alle rust tot stand, in een caravan, ergens midden in het land.

Rust, eenzaamheid en stilte. De schoonheid van het Hollandse landschap. Alleen zijn met jezelf en je gedachten. Inspirerende omstandigheden, vindt Jelle Paulusma. De zanger en voornaamste songschrijver van rockgroep Daryll-Ann trok zich geruime tijd terug in een stacaravan, ergens in het midden van Nederland. Alleen met een gitaar en een recorder kon hij zijn ideeën ongestoord uitwerken. Niet met zijn blote voeten in een zandbak, zoals Brian Wilson van de Beach Boys in zijn `gekke' periode. Maar wel met kennis van en liefde voor het gouden tijdperk van de popmuziek.

Trailer Tales, de meesterlijk mooie cd waarmee Daryll-Ann na die periode van bezinning naar buiten treedt, begint waar Revolver van The Beatles en 5th Dimension van The Byrds ophielden. Ze kennen hun klassiekers, maar ze staan met tien voeten in het heden bij hun zeldzaam intense optredens. De samenzang van Jelle en broer Coen Paulusma is uniek in de Nederlandse rockmuziek, zodanig dat ze de nummers van The Byrds bij een aan die groep gewijde Flashbacks-tournee beter zongen dan The Byrds zelf. Met gitarist Anne Soldaat, drummer Jeroen Kleijn en nieuwe bassist Dick Brouwers vormt Daryll-Ann een hechte eenheid, hoewel de totstandkoming van hun vijfde cd anders doet vermoeden.

Op de kritiek dat Trailer Tales een verkapte soloplaat zou zijn, antwoordt Jelle Paulusma dat er binnen Daryll-Ann een goede verstandhouding bestaat over de taakverdeling. ,,We zijn niet zo'n band die bij elkaar komt in de oefenruimte om maar wat aan te rommelen. Het werkt veel doelgerichter als je pas bij elkaar komt wanneer de nummers al min of meer af zijn. De anderen hebben allemaal een baan, en ik heb die taak de laatste jaren een beetje naar me toe getrokken. Songschrijver en zanger van Daryll-Ann is nu even mìjn baan. Wij behoren niet tot de grootverdieners in de Nederlandse popmuziek. Het voordeel daarvan is dat er ook geen verplichtingen zijn, bijvoorbeeld dat er door een platenmaatschappij aan je getrokken wordt om een nieuwe plaat te maken terwijl je daar eigenlijk nog niet aan toe bent. Onze muziek komt in alle rust tot stand en de cd straalt die rust ook uit.''

Hij is zelf zijn grootste criticus, verdedigt Jelle zijn solistische werkwijze. ,,Als blijkt dat een nieuw nummer te veel lijkt op iets dat al bestaat, gaat het onherroepelijk de prullenbak in. Aan de andere kant vind ik het wel mooi als er een historisch besef uit onze muziek spreekt. Je kunt het wiel niet telkens opnieuw uitvinden. Het is geen schande om juist bij een wat ouder publiek in de smaak te vallen, dat alle invloeden in onze muziek ook uit eigen ervaring kan plaatsen. Ik zie er geen heil in om mee te hollen met al die hippe en hotte popgroepjes die de nieuwste geluiden en trucjes uit de opnamestudio laten horen.''

Een mooie luisterplaat, stond hem voor ogen. ,,Onze vorige cd Happy Traum is grotendeels in de studio gemaakt. Telkens als we een nieuw nummer hadden bedacht, werd het meteen opgenomen. De consequentie was dat het in de meest oorspronkelijk vorm op de band kwam. Er werd hier en daar nog wel wat bijgeschaafd, maar het geraamte van de nummers bleef in stand zoals het in de ruwe versie werd gespeeld. Bij Trailer Tales ging het allemaal wat bedachtzamer. Het mooiste aan muziekmaken vind ik het creëren van nummers, vanaf het begin dat je wat zit te klooien met losse ideeën of stukjes muziek. Pas als het in je hoofd helemaal af is, ga je de studio in. Daar begint het grote gevecht, want het lukt nooit om het precies zo vast te leggen als het in je hoofd zat.''

Daryll-Ann is trouw gebleven aan de uitgangspunten, zoals die geformuleerd werden op de eerste EP Decibel uit 1991. De fraaie samenzang, de aandacht voor melodie en compositie en de liefde voor `klassieke' popvoorbeelden waren toen al aanwezig. Dat alles heeft zich verdiept, vindt Jelle. ,,Het klonk allemaal wat opgefokter dan nu. Zo snel als we toen speelden! Tegenwoordig is het wat zwaarder, ingetogener. Het lukt ons beter om een gevoel van melancholie uit te drukken. Dat heeft veel te maken met de teksten; de woorden die beter dan ooit op hun plaats vallen. We zijn serieuzer geworden. Dat vindt ik niet verkeerd, want ik hou wel van serieuze, dramatische muziek.''

Bij optredens staan de lol en de losheid van het samenspel voorop. Dat was wel anders, toen Daryll-Ann ten tijde van het album Seaborne West (1995) verbonden was aan het internationaal vermaarde Hut-label en hen een grote internationale carrière werd voorspeld. ,,Ik ben er niet rouwig om dat we daar ontslagen zijn. `You're sacked' werd ons letterlijk gezegd. Zo'n contract stelt in feite niks voor, want ze kunnen zo van je af als blijkt dat je niet winstgevend bent. Ondertussen sliepen we in de duurste hotels, en kregen we het een beetje in onze bol van het succes dat ons voorspeld werd. Stonden we daar op zo'n festival voor jong talent dat het helemaal zou gaan maken, samen met Green Day die vrij snel daarna inderdaad explosief succes boekten. Ik zie het nog voor me hoe gespannen we toen waren, want er mocht geen noot verkeerd gespeeld worden. In zekere zin is het jammer dat het al zo vroeg in ons bestaan gebeurde, want inmiddels zijn we een veel betere band geworden. Omdat we losser zijn gaan spelen, klinken we nu veel doorleefder. De wijn is gerijpt en alleen de liefhebbers drinken ervan.''

Daryll-Ann: Trailer Tales (Excelsior/V2 96050). Concerten: 2/1 Park 3 Harderwijk; 9/2 Burgerweeshuis Deventer; 14/2 Patronaat Haarlem; 15/2 Vera Groningen; 21/2 Tivoli Utrecht; tournee t/m 16 maart (Melkweg, Amsterdam).