Column

Supporter

Die benen die synchroon door het water gaan. De kenner weet welk been van wie is. Links Sonja en rechts Bianca. Of andersom. En synchroonzwemkenners weten dan dat ik het over de zusjes Van der Velden heb. Samen werden ze dit weekend Nederlands kampioen op het onderdeel duet en Bianca werd kampioen bij synchroon solo. Sonja werd daar tweede. U vraagt zich nu natuurlijk af hoe je in je eentje synchroon kunt zwemmen? Goede vraag waar ik ook zo een twee drie het antwoord niet op weet.

Het duosynchroonzwemmen snap ik. Als het been van Sonja boven is moet het been van Bianca ook boven zijn. Zo simpel is dat. En als de ranke hand van Bianca uit het chloor wappert dat moet precies tegelijkertijd de hand van Sonja fladderen. Heb gehoord dat de dames jaren trainen om synchroon door het water te gaan. Klem op de neus, haar in de vaseline en uren onder water ploeteren. Muziekje uitzoeken, choreografietje bedenken en zwemmen maar. Mij lijkt het een eenzame bezigheid. De hele dag met je zus in het chloor en nog raarder zwaaien dan onze Máxima. En het is natuurlijk een klein wereldje met alleen maar familie op de tribune. Want je gaat alleen maar kijken omdat je zus synchroonzwemt. Een normaal mens gaat daar niet heen. Je moet de benen echt door en door kennen. Je zegt niet tegen je vrouw: ,,Zullen we vanmiddag naar de Nederlandse kampioenschappen synchroonzwemmen gaan?'' Je moet wel heel erg van die mensen houden om een paar uur op die tribune te gaan zitten kijken naar die moeilijke benen. Dus eigenlijk is dat nog knapper dan synchroonzwemmen: het kijken naar synchroonzwemmen. Het kijken naar de verstarde blik van de synchroonzwemsters. Dat doen ze: synchroon raar kijken als de geklemde neuzen dezelfde kant op staan. Mooie speech van de voorzitter van de synchroonzwemmersbond, die eindigt met: alle neuzen dezelfde kant op. Voorzitter? Ik vrees dat het een duobaan is.