Foto's

Dit stukje is niet bedoeld om het feestje te bederven van Willem-Alexander en Máxima. Ik zou het niet durven na de vermanende woorden van Kok en Dijkstal. Nee, juist om me beter voor te bereiden op dat feestje, ben ik naar de tentoonstelling Buena Memoria gegaan van de Argentijnse fotograaf Marcelo Brodsky in de Amsterdamse Melkweg. Máxima was ook uitgenodigd, maar ze is niet gekomen. Jammer. Het zou een mooi gebaar zijn geweest.

r

Die tentoonstelling draait om een klassenfoto uit 1967 van Brodsky's middelbare school. Toen hij op 40-jarige leeftijd als uitgeweken Argentijn naar zijn vaderland terugkeerde, vroeg Brodsky zich af wat er met zijn klasgenoten op die foto gebeurd was. Twee van hen bleken vermoord door het Videla-regime. Er waren op deze school in totaal 98 kinderen die later als jonge volwassenen zouden verdwijnen.

Bovendien is ook Brodsky's broer Fernando nog altijd vermist. Hij werd als 22-jarige in 1979 in Buenos Aires gekidnapt. In interviews zegt Brodsky weinig over die broer. Misschien grijpt het hem nog te hevig aan. Hij heeft in zijn tentoonstelling een paar jeugdkiekjes met Fernando opgenomen waaruit een hopeloze genegenheid spreekt.

Fernando samen met zusje Andrea en broertje Marcelo in een bootje op de rio Gambado; Fernando in een keurig colbertje op een stijf familiefeest; Fernando mediterend op zijn bed in zijn jongenskamer. Een jongen van welgestelde ouders die later in de ogen van de junta te veel linkse sympathieën moet hebben gehad.

Als je die foto's hebt gezien, komt de laatste foto van Fernando hard aan: een foto en face, genomen ter registratie in een marineschool die als concentratiekamp werd gebruikt. Fernando is hier een jonge man met lang haar, hij kijkt gelaten maar nog niet gebroken in de camera.

Terwijl ik zaterdagmiddag de foto's bekeek, kwamen Estela de Carlotto (71) en Rosa de Roisinblit (82) binnen, de voorzitter en vice-voorzitter van de Grootmoeders van de Plaza de Mayo. Ze gingen aan een tafeltje zitten in afwachting van een forum over de straffeloosheid in Argentinië. Twee onopvallende bejaarde dames, maar samen met die foto's belichaamden ze een onverminderd felle aanklacht tegen Videla en zijn handlangers.

Een week lang waren ze hier geweest, het afscheid naderde. Ze waren tevreden over de aandacht van de pers en het parlement voor hun werk. Tot dusver hebben ze 72 vermiste kleinkinderen (van de 500) kunnen vinden. Estela mist nog altijd haar dochter en kleinkind, Rosa vond in 2000 haar kleinzoon terug.

Ze hebben in interviews niet geageerd tegen `het huwelijk', ze hebben wel gezegd: ,,Wij nemen de dochter van Zorreguieta niets kwalijk, maar wij hopen dat hijzelf wordt berecht en gestraft.''

Ook tijdens het forumdebat spraken ze niet over `het huwelijk'. Het was een Nederlands forumlid, de Vrij Nederland-journalist Harm Ede Botje, dat erover begon. Hij beloofde nieuwe onthullingen over de priester Rafael Braun. Ik zal ze met belangstelling lezen, want áls Braun niet deugt, kan het geen kwaad als in ieder geval zijn feestje zaterdag wordt bedorven.