Esquivel (1918-2002)

,,Wat mij in de muziek van Esquivel aanspreekt is het exotische, Mexicaanse karakter ervan. Dat is zo'n rare cultuur, zo'n bijzondere mix van stijlen, maar wel met maat. Het eten is er ook zo fantastisch, smaken die je nog nooit eerder geproefd hebt, met Indiaanse en Spaanse invloeden. Zo is het ook met de muziek van Esquivel, die gebruikte wel schedels als percussie-instrument. Hij buitte zijn Mexicaanse achtergrond mooi uit. Mexicanen hebben een heel natuurlijk gevoel voor kitsch, kitsch met smaak zeg maar.''

Gerard Janssen bracht met Bas Albers, zijn partner in het dj-duo Easy Aloha's, eind jaren negentig twee keer een bezoek aan Juan Garcia Esquivel in Mexico. Enkele weken geleden overleed deze Mexicaanse bandleider, pianist en componist Juan Garcia Esquivel op bijna 84-jarige leeftijd. Rond 1960 beleefde hij zijn gloriejaren met vrolijk schetterende bigband-muziek, opgenomen volgens de hoogste hifi-maatstaven van die tijd en voorzien van vreemde instrumentencombinaties en ingenieuze, al of niet quasi-exotische arrangementen. Later maakte hij carrière in Hollywood en Las Vegas. Enkele jaren geleden raakte zijn muziek dankzij de `easy tune'-rage weer in de belangstelling. Fragmenten ervan doken op in films als Four Rooms en The Big Lebowski.

,,Hij lag wel in bed toen we hem bezochten, ik weet niet of hij in datzelfde bed gestorven is. Hij sukkelde al jaren met zijn gezondheid, om de tijd een beetje door te komen zat hij aan de wat zwaardere middelen. Zoals Rohypnol, dat kun je daar gewoon kopen zoals aspirine hier. De tweede keer dat we hem opzochten moest hij eerst bijkomen uit zo'n Rohypnol-roes, maar daarna werd het nog heel gezellig.

,,In de hoogtijdagen van de easy tune, rond '96, kwamen we via de Amerikaanse groep Combustible Edison in contact met Esquivel. Die Amerikanen hadden een heel andere ingang, wij zochten het in de hoek van Klaus Wunderlich en als er van de duizend nummers één dansbaar liedje bij was draaiden we dat. In Amerika was die cocktailmuziek veel wijder verbreid. Daar hebben we ons naderhand ook in verdiept, in van die rare big band-muziek die in de platenzaak niet bij de jazz staat maar bij instrumentaal divers of zo.

,,Eind jaren vijftig was een boeiende tijd. Elvis Presley moest in dienst, Jerry Lee Lewis trouwde met zijn nichtje van dertien en Chuck Berry werd betrapt met een minderjarig meisje. Dus al die kopstukken van de rock 'n' roll verdwenen een tijdje van het toneel. De muziekbizz was daar niet rouwig om, platenmaatschappij RCA dacht dat rock 'n' roll voorbij was en lanceerde Esquivel met veel bombarie als een soort opvolger van Elvis. Dat was Esquivels bloeitijd. Rond '62, met de komst van surf en de Beatles, nam de geschiedenis weer een andere loop.

,,Dat soort cocktailmuziek was destijds heel populair, vooral bij dertigers. Hifi was net in opkomst en er was behoefte aan muzikanten die met zulke nieuwe technieken wilden experimenteren. Dat wilde Esquivel wel, voor een optimaal stereo-effect verdeelde hij zijn orkest soms over twee of zelfs drie studio's. Hij is erg geliefd bij producers en het schijnt dat ook Radiohead en Brian Wilson van de Beach Boys grote fans zijn. Je kunt je voorstellen dat als je begin jaren zestig zulke muziek hoort, en je bent een Beach Boy of een Beatle, dat je dan denkt: `hee, zo kan het dus ook'.

,,Ik begreep dat Esquivel vorig jaar nog getrouwd is met een meisje van 25. Dat verbaast me niks. Vroeger was hij echt zo'n latin lover en die charme verdwijnt gewoon niet. Een schalkse ouwe baas, maar wel op een leuke manier. Zoiets geldt ook voor zijn muziek.''