De New-Yorkse pop bezingt New York

In New York floreert eindelijk weer de popmuziek, zo lijkt het. Na de drieste opmars van The Strokes kunnen we nu nog uitzien naar de cd-debuten van Andrew WK en ARE Weapons, binnenkort. Maar behalve de ruigere gitaarbands, is er ook een groep muzikanten die het zoekt in de kracht van het woord. Zij zingen verstaanbaar en gebruiken meestal een simpele akoestische gitaar als begeleiding. Vrijdagavond op het festival De Nachten in Paradiso, Amsterdam, waren daarvan een paar voorbeelden te zien, zoals Jeffrey Lewis en The Moldy Peaches.

Eens te meer was duidelijk dat de New-Yorkse scene van vriendenclubjes aan elkaar hangt. The Moldy Peaches waren hier afgelopen zomer voor optredens met hun vrienden The Strokes, en nu hadden zij vriend en hoes-illustrator Jeffrey Lewis op sleeptouw genomen. Vandaar dat Kimya Dawson, een van de twee Moldy Peaches, al te zien was met Jeffrey Lewis tijdens zijn optreden in de piepkleine `concertzaal' op de tussenverdieping van Paradiso. Daar stond hij door een groot aantal zelfgemaakte schetsen te bladeren, op de manier van Bob Dylan in het filmpje bij Subterranean Homesick Blues, en zong zijn droogkomische teksten over `oral sex in the Chelsea Hotel', begeleid door een akoestische gitaar.

Het van oorsprong Belgische festival De Nachten was een verademing: zonder lange rijen en met een afgewogen programmering van literaire en muzikale verrichtingen.

Bovendien hoefde je niets te missen, want de meeste acts traden per avond twee keer op. De muzikanten waren overwegend Amerikaans. Zo was er de groep rond zanger Bobby Conn uit Chicago, waarvan de bandleden glittermake-up droegen en glitterrock speelden. Onder het theatrale vertoon school een strakke groove die zorgde dat de soms krakkemikkig gebrachte liedjes hun betovering niet verloren.

In de grote zaal stond even later in zijn eentje zanger Bill Janovitz, vroeger van Buffalo Tom. Hij speelde gitaar een zong nieuwe eigen nummers, die nog introverter klonken dan vroeger.

Hoewel Janovitz waarschijnlijk de oudst gediende van de avond was viel hij op door zijn frisgeschoren wangen en sportieve college-look, vooral vergeleken bij The Moldy Peaches. De muzikanten - het oorspronkelijke duo Adam Green en Kimya Dawson, aangevuld met vier extra leden - zagen eruit alsof ze mee wilden doen aan een low-buget uitvoering van Hair: met grote bossen haar, licht geexalteerde dansjes en zelfgeknipte kostuums.

De liedjes, bekend van hun vorig jaar verschenen titelloze debuut-cd, klonken nu anders, niet lo-fi en minimaal, maar opzwepend en ruig. Opgewekt werkte de groep zich door rammelige nummers als Who's Got The Crack? en Steack For Chicken die in deze vorm tot uitgelaten meezingers werden.

Dawson en Green blinken uit in gevoelvolle samenzang, waarbij steeds de ironie op de loer ligt. Hermafrodieten, transseksuelen, Avenue A, crack en xtc – New York wordt weer eens treffend bezongen.

Concert: De Nachten met oa Moldy Peaches, Bill Janovitz. Gehoord: 25/1 Paradiso, Amsterdam.