De Kazachstanen bedreigen ook hier nog de Turkmenen

Folklore is als genre niet minder respectabel dan barok, bebop of de blues. Maar wat het Sazanda Ensemble gisteren op het Zijderoutefestival van zijn bruiloftsfeest maakte, was zó verschrikkelijk dat je er alleen maar bij kon lachen of huilen. Lachen om het absurde contrast tussen de goudgalonnen kledij en de armetierige muziek-, dans- en acteerprestaties. Of huilen om het onverklaarbare feit dat dit clubje uit Oezbekistanen voor de Zijderoute organisatie kennelijk goed genoeg was bevonden om Centraal-Azië te representeren. Hadden ze verkleed als Volendammers dezelfde show in de Achterhoek vertoond, dan waren ze waarschijnlijk weggejoeld, of bekogeld met paardenvijgen. Wat een bloedeloos amateurisme!

Ook voor de pauze was er reden tot verbazing. Bijvoorbeeld bij de boven het podium geprojecteerde teksten van het Körugli heldendicht, vertolkt door zangeres Aqyirke Utepbergenova. `Bewapen jullie tot de tanden/ klap met jullie zwepen/ Val de Turkmenen aan en voer hun leiders mee/ Dat we ze kunnen ophangen/ Spoel de straten schoon met hun bloed/ Maak hun dochters tot diensters en hun zonen tot slaven.'

Allemaal historie, jawel, maar ligt Kazachstan niet in dezelfde regio als Afghanistan en had Yo-Yo Ma in zijn inleiding niet zalvend gesproken over de globale verbroedering van de mensheid? De beste muziek kwam gisteren van de mensen uitsluitend hun snaren lieten spreken onder wie komuz-speelster Samara Tokhakunova.

De vrijdag in het KIT Tropentheater, geheel gewijd aan muziek uit China, was van een veel hoger niveau. Zo gaf de Beijing Percussion Troupe een concert waarin het evenwicht tussen gedegen vakmanschap en virtuose show drie kwartier lang mooi in balans bleef. Vier trommelaars die niet alleen spatgelijk alle ritmische accenten plaatsen, maar daarnaast ook op een choreografisch volmaakte manier hun armen en stokken synchroon bewegen, zoiets hoor en zie je niet elke dag. Ook elke bekkenslag was trouwens raak, bij deze enthousiaste mannenclub.

De twee vrouwen voor de pauze, Dai Xiaolian op de plankciter qin en Wu Man op de mandoline-achtige pipa profiteerden tot ieders verrassing van een niet-geprogrammeerd fenomeen: een oerhollandse zuidwesterstorm. Aan hoesters en sms-ers kun je je ergeren maar bij de wind en regen die er zaterdag rond de Grote Aula woedden legde iedereen zich wijselijk neer. Het kreunende houtwerk en de kletterende ramen gaven zelfs een extra dosis suspense aan de solistische talenten die vooral Wu Man demonstreerde. Wat een ongelooflijk gevoel voor nuance. Wat een weergaloze instrumentbeheersing. Wat een liefde voor muziek!

Zijderoute Festival met muziek uit China en Centraal-Azië. Gehoord: 26, 27/1 KIT Tropentheater, Amsterdam. Vervolg: 30/1 Concertgebouw, Amsterdam.