Populaire euro leidt bij Grieken tot aardigheid

Griekenland sloot zich als laatste land bij de eurozone aan, maar de nieuwe munt blijkt er nog geen maand na invoering een doorslaand succes te zijn.

Nog ruim een maand hebben de Grieken om afscheid te nemen van hun drachme, maar die is eigenlijk al zowat uit het zicht verdwenen. Nederland en Griekenland waren de twee landen die zich het snelst en met de minste problemen aan de euro (evró op zijn Grieks) hebben aangepast. De Grieken zijn daar wel trots op, vooral nu blijkt dat de eveneens zuidelijke Italianen er de meeste last mee hebben gehad.

De Grieken hadden van het begin af aardigheid in de nieuwe munt, en ze zijn er zelf ook aardiger van geworden, of liever: ze hebben zich inzake de euro van hun aardigste kant laten zien. Vanouds hebben de Grieken een knobbel voor geld, zonder dat dat met schraperigheid gepaard gaat. Integendeel. Altijd al maakten zij bij het betalen de indruk blij te zijn dat ze van die vodjes af waren, terwijl ze zich juist zeer goed bewust waren van het bedrag dat ze neertelden.

Met de nieuwe munten en de biljetten gaat het wat minder vanzelfsprekend, maar met dezelfde animo. Iedereen helpt elkaar, men steekt de hand uit vol munten en muntjes – nog altijd dragen mannen die los in hun zakken – en de winkelier neemt daaruit wat van zijn of haar gading is.

Meningsverschillen of ruzie blijven doorgaans achterwege. Het kost allemaal wel veel meer tijd dan vroeger, vooral bij de supermarkt, maar gemopper hoor je niet. Dit is opmerkelijk, omdat tijdens opstoppingen in het verkeer de Grieken bij het minste of geringste tijdverlies ongeduldig beginnen te claxonneren.

Er wordt wel naar boven afgerond. Vooral de taxichauffeurs, die nog lang niet allemaal hun meters hebben aangepast, doen daaraan mee. Zij bleven ook het langst doorgaan met het teruggeven van klein geld in drachmes. Maar echte ontevredenheid hierover is niet merkbaar. Ook al belemmeren zij in theorie de afronding, veel Grieken zijn het nu al eens met de Finnen die als eersten de centen hebben afgeschaft. Ze zijn te klein en glippen tussen je vingers weg.

Van melancholie over het verdwijnen van een zo historische munt is geen sprake, al kwamen de kranten wel met uitvoerige verhalen over het ontstaan van de drachme in de oudheid, hoe de schildpad van het eiland Aegina door de uil van Athene werd verdrongen. Die uil is er nog steeds, op het muntstuk van 1 evró.