Nedly Elstak

Hij was een van de kleurrijkste figuren uit de Nederlandse jazz. Toch is er van Nedly Elstak (1931-1989), afgezien van twee `tributes to', bijna niets te vinden op cd.

De bloemlezing die het Nederlands Jazz Archief nu van hem uitbrengt, put niet uit de lp's die op zijn naam staan, maar vormt daarop een verrassende aanvulling. Want naast een versie van Perdido uit 1953 (aangekondigd met ,,Dit is jazz at the Kurhaus'', maar opgenomen in het Eindovense Rembrandt Theater) bevat deze cd uitsluitend nooit eerder verschenen zaken. Radio-opnamen en repetities uit de jaren 1964-1983 laten horen dat Elstak zich van een extraverte imitator van trompettist Dizzy Gillespie, ontwikkelde tot een musicus die het liefst de intimiteit zocht.

In drie stukken, vastgelegd voor het VARA-programma Jazz op Vier, horen we hem zelfs als piano-solist. Waarom deze cd de titel Trumpeter gekregen heeft, is daarom raadselachtig. Composer had meer voor de hand gelegen, omdat het repertoire grotendeels van Elstak zelf is.

Dit detail daargelaten is dit een intrigerend overzicht, dat ook als tijdsbeeld zeer bevredigt. Van de musici waar Elstak mee speelde, is een deel nog actief (Hans Dulfer, John Engels en de hier schitterend spelende pianist Rein de Graaff), zijn sommigen van stijl veranderd (Theo Loevendie en Jan Wolff) en anderen overleden of vergeten.

Dat laatste blijft Elstak dankzij het NJA bespaard. Maar wat gebeurt er met de lp's waarop hij speelde, bijvoorbeeld die op zijn eigen label Coreco? Wie hem hoort zingen in No One Around, een eigen compositie uit 1970, wil meer horen van deze vreemde vogel.

Nedly Elstak: Trumpeter (NJA 0102). Distr. BVHAAST