Hippe tante Sidonia

Golden Globewinnaar Jessica Parker is hip, geestig en emotioneel, onbekommerd vrolijk Californisch en neurotisch New-Yorks, vindt Juliette Berkhout.

Dat lange gezicht met die hakerige neus. Die stakerige armen. Die bizarre kleedstijl (babyhemdje op tutu, puberaal naamkettinkje (`Carrie') boven een mouwloos jaren-'80 T-shirt, buitensporig grote bloemcorsages). Maar ook: die eindeloze benen. Die vracht blond krullend haar. Die beeldschone jurkjes die zo wonderlijk mooi aan haar vetloze lichaam plakken. En vooral: die stralende energie.

Sarah Jessica Parker (36), die deze week voor de derde achtereenvolgende keer zowel de Golden Globe voor beste actrice in een tv-serie als voor de beste tv-comedyserie (Sex and the City) in ontvangst nam, is geen klassieke Hollywood-schoonheid, maar wel intelligent, grappig en ongepolijst. Het maakt deze kruising tussen tante Sidonia en de Venus van Botticelli onweerstaanbaar. Parker is hip, geestig en emotioneel, onbekommerd vrolijk Californisch en neurotisch New-Yorks.

Gedurende haar bijna 25-jarige carrière heeft ze altijd een unieke komische touch gegeven aan elke rol die ze speelde, in film, op tv en op toneel. Hoewel ze een verloofde (van Nicholas Cage) speelde in Honeymoon in Vegas, is Parker over het algemeen de belichaming van de branieachtige single vrouw van nu: breekbaar in Til There Was You, lief in If Lucy Fell, hyperactief-springerig in L.A. Story, of slim in Miami Rhapsody. Ironisch genoeg werd Parker, zodra ze zelf gelukkig getrouwd was met acteur Matthew Broderick, gecast in de rol die haar carrière de huidige glans geeft: de ultieme vrijgezel in Sex and the City, de meest openhartige televisieserie ooit in Amerika gemaakt, over een viertal met de mannen en het leven in het algemeen tobbende single vrouwen. Als Carrie Bradshaw, een wat neurotische, kettingrokende krantencolumniste en `seksueel antropoloog', schrijft en praat ze over relaties in New York, gehuld in een schier eindeloze garderobe van Lycra jurkjes en Manolo Blahnik-schoenen. Elke week komen er pikante zaken aan de orde als de maat van het mannelijk geslacht, afhankelijkheid van een vibrator, de smaak van sperma, het verschil tussen vriendschap en relatie (frelationships) of winden laten in het bijzijn van je minnaar.

De open uitstraling van Parker is precies het ingrediënt dat Sex and the City tot een geloofwaardige hit heeft gemaakt. In handen van een actrice met een fractie meer gepolijste schoonheid en minder oprechtheid was Carrie ranzig en over the top geworden. Hoewel ze onmiskenbaar grappig is, heeft Parker namelijk ook een stemmige, bijna zedige kant, die Carrie zachter en sympathieker maakt. Met haar blonde krullen en onschuldige blauwe ogen lijkt ze soms meer op haar eerste hoofdrol Annie (die ze in de musical op Broadway speelde toen ze 13 was) – dat wil zeggen, gesteld dat Annie haar dagen kettingrokend en shoppend door zou brengen terwijl ze met de andere meisjes uit het weeshuis over het faken van een orgasme zou praten.

Carrie is net zo ad rem als je zelf zou willen zijn, maakt blunders waarvan je blij bent dat het de jouwe niet zijn en heeft een geruststellende lijst gebreken. Parker straalt kwetsbaarheid uit en staat dichtbij de dertigers-doelgroep van Sex and the City. Misschien dat ze daarom wel nooit een echte superster wordt: Sarah Jessica Parker is wel lang, maar niet larger than life.