Tirannie van de musea

Komt er ooit een einde aan de huidige mode om museummuren de meest schrikwekkende kleuren te geven? En wat is hiervoor de reden? De tentoonstelling van werk van Picasso en Tàpies op knalgele en helblauwe muren in het Haags Gemeentemuseum is een goed voorbeeld. Zelden heb ik een tentoonstelling gezien die met zulke slechte smaak was ingericht.

Om te testen of ik de enige was die daar zo over dacht, heb ik tien willekeurige bezoekers van verschillende leeftijdsgroepen gevraagd wat zij ervan vonden. Ieder van hen vond het hinderlijk en onrustig bij het kijken en dodelijk voor de kleuren in de schilderijen. Het Van Gogh Museum houdt er van grote meesterwerken op te hangen tegen een achtergrond van grasgroen, turquoise en andere felle kleuren, zodat de schilderijen letterlijk verdwijnen. In antwoord op een brief van mij aan de directeur kreeg ik te horen dat de impressionisten dat zelf ook deden, alsof we alleen naar Beethoven-sonates zouden moeten luisteren op een fortepiano. Ze hebben zelfs een `expert' voor de inrichting en de afgrijselijke muurkleuren van de tentoonstelling! Heeft dit te maken met het idee dat kunst entertainment moet zijn? Een circus?

Mijn hoop is dat bezoekers zullen gaan klagen wanneer ze geconfronteerd worden met deze kitsch-benadering bij het tentoonstellen van schilderijen in zo'n barbaarse omgeving. De museumdirecties en conservatoren lijken zichzelf belangrijker te vinden dan de kunst die ze tentoonstellen. Ik ga naar een museum om kunst te bekijken en niet om een museum te bekijken. Ik hoop dat iedereen die het met mij eens is, dat ook duidelijk wil maken aan de desbetreffende directies en conservatoren.