Roos Campman

De figuren van schilder Roos Campman (1964) krijgen van haar allemaal een Streep. Een dikke, zwarte streep, die de geportretteerden streng begrenst, of ze juist een vriendelijk randje schaduw geeft het is maar net hoe je het bekijkt. Binnen die grove `klare lijn' schildert Campman de meest fijne poppengezichtjes, die een lust voor het oog zijn en bewondering afdwingen om hun preciese techniek.

Haar 2 girls (2001) hebben identieke zoenmondjes en dopneusjes, streepjes van wenkbrauwen en wimpers die je haartje voor haartje kunt onderscheiden. Hun pupillen zijn lichtbruine schoteltjes. Maar de twee zijn heel verschillend. Het linkermeisje kijkt gedwee naar voren, met een blanco blik; het rechtermeisje kijkt naar hetzelfde, maar houdt haar hoofd iets opzij. Die heeft nog zo haar vragen. Bij Rich Girl (2001) is het afgebeelde nog minimaler: haar zonnebril is niet meer dan een reeks dikke kwastbewegingen in lichtbruin over weer zo'n fijn oogje. Toch doemt ze in al haar jeugdige arrogantie voor je op, dit dametje, dat met licht geamuseerde uitdrukking van het mooie weer geniet.

Op Night Train (2001) praten drie meisjes met elkaar in een trein. Het nachtelijk landschap raast in groen-bruine vlekstrepen voorbij. Het tocht in de coupé: bij een van de drie waait een sliert haar richting mond. Het rechtermeisje praat ernstig en streng, het linker gaat daar, iets feller, tegenin; het middenmeisje luistert alleen. Vriendinnen. Opnieuw is er alleen sprake van de suggestie van een tafereel, en laat Campman vooral veel weg: de details van gezichten, coupé en landschap verzin je er in mum van tijd zelf bij.

Op de tentoonstelling in Galerie Van Dietend'Eendt hangen ook een paar vrijere werken van Campman, maar die zijn minder geslaagd. Het zijn rommelige ensembles van voorwerpen, letters en vlekken, waarvan niet duidelijk is wat Campman ermee wil zeggen. De in overduidelijke blokletters aan de doeken toegevoegde titels (Lolita, Nightlife) lossen het gebrek aan eenheid niet op. Terugkerend element is steeds een achterhoofd met weer van dat zorgvuldig geschilderde haar, dat voorwerpen bekijkt, zoals de hotdog op Hotdog. Draaide dat hoofd zich maar weer om, denk je al gauw. Zodra Campman mensen in het vizier heeft, weet ze precies waar ze heen wil, en hoe ze er kan komen.

T/m 16-2 in: Galerie Ferdinand van Dietend'Eendt, Spuistraat 270, Amsterdam. Open do-za 11-18u, zo 3-2 14-18u. Inl. 020-6265777 of galerie@dieten.biz