`Lou Reed's stad is een mythe'

The Moldy Peaches zingen over hun eigen, dagelijkse leven, met rammelgitaren als begeleiding. Bij hun optredens horen steevast uitgebreide verkleedpartijen. `In mijn konijnenpak voel ik me prettig.'

Zij treedt op in een wollig konijnenpak. Hij knipte zelf een Robin Hood-kostuum uit lappen vilt. Het New Yorkse popduo The Moldy Peaches vindt het verspilde tijd om in gewone kleren op het podium te staan. ,,Als klein jongetje rende ik door het huis in een Superman-cape'', zegt Adam Green. ,,Toen wij muziek gingen maken, eerst alleen nog tussen de schuifdeuren, moest er iets bijzonders gebeuren. Dat gevoel krijg ik door me te verkleden. Ik hou ervan om me te verplaatsen in historische situaties, vandaar Robin Hood.''

Kimya Dawson was op school al een buitenbeentje. ,,Mijn garderobe bestond uit spullen die bij anderen in de verkleedkist beland zouden zijn. En ik had al snel in de gaten dat ik met gewone kleren toch niet cool gevonden werd. Mijn konijnenpak kocht ik voor bijna niets bij een winkel waar brand was geweest.Eigenlijk moest het een sneeuwpop voorstellen. De konijnenoren heeft iemand er later voor me aangenaaid.''

Met hun kinderlijke uitstraling en hun ongepolijste rammelgitaren maakten The Moldy Peaches een ontwapenend debuutalbum, waarop ze openhartig zingen over de zaken die jonge New Yorkers bezighouden. ,,Ik zing niet anders dan ik praat'', zegt Adam. ,,Rockzangers zetten vaak een gek stemmetje op om stoer gevonden te worden. Ze zingen over stoere onderwerpen, die niets te maken hebben met de dingen die ze werkelijk meemaken. Mijn teksten zijn vaak een letterlijk verslag van mijn dagelijkse bezigheden. Als ik in New York over straat loop, gonst er altijd een ritmische woordenstroom door mijn hoofd die meestal gemakkelijk in een songtekst kan worden omgezet.''

Door directe liedjes als het op single uitgebrachte Who's got the crack werden The Moldy Peaches vorig jaar in verband gebracht met een New Yorkse rock-'n-roll-renaissance, in gang werd gezet door hun vrienden The Strokes. `We hate dance and we hate rap / but we like to contradict ourselves', relativeren ze hun plek in de hippe popcultuur met de krakkemikkige rap-pastiche On top. Hun muziek blinkt niet uit door een gelikte geluidskwaliteit, maar tot de lo-fi willen ze beslist niet gerekend worden. ,,Wat is dat voor een stroming,'' vraagt Adam retorisch, ,,die gedefinieerd wordt door het feit dat het zo beroerd mogelijk moet klinken? Onze nummers zijn voor weinig geld opgenomen, maar wel zo goed als wij het op onze viersporenrecorder konden doen. Als we doelbewust lo-fi wilden klinken, hadden we de nummers direct in een klein cassetterecordertje gezongen. Spontaniteit bij het opnemen is belangrijk, maar je moet nog wel kunnen horen wat een mooie liedjes we gemaakt hebben.''

Een cd is een momentopname, vindt Kimya, en daarbij past het nummer NYC's like a graveyard dat na 11 september een andere, wrange lading heeft gekregen. ,,Het valt me zwaar om dat nummer nu nog bij optredens te zingen, want het was natuurlijk niet zo letterlijk bedoeld als het nu kan worden uitgelegd. The Strokes hebben hun song New York City Cops om vergelijkbare redenen vervangen op hun cd. Wij hebben het expres zo gelaten, want er is niemand die ons kan afnemen hoe wij tegen New York aankeken vóór de ramp. We voelen ons verwant met The Strokes, juist omdat we zo verschillend zijn.''

Het New York van Lou Reed is heel anders dan de stad waar The Moldy Peaches hun inspiratie opdoen, zegt Adam. ,,Als je nooit meer buiten komt en met gewone mensen praat, ga je misschien tegen onze stad aankijken zoals Lou Reed. Hij schept een mythisch beeld, dat niets met de realiteit te maken heeft.

,,Mijn theorie is dat Bruce Springsteen en Lou Reed één en dezelfde zijn. Soms draagt hij een spijkerbroek met een boerenzakdoek in de kontzak, dan weer zo'n broek in het zwart met een zonnebril. Het ene alter ego bezingt het platteland, het andere de grote stad. Allebei op een verheven, quasi-dichterlijke manier.''

Niettemin vindt Kimya dat The Moldy Peaches thuishoren op het festival De Nachten, dat een brug wil slaan tussen alternatieve popmuziek en literatuur. ,,Woorden zijn van levensbelang voor mij. Een songtekst is pas geslaagd als alle woorden op hun plaats vallen, in klank en betekenis.''

Als ze tijdens De Nachten optreden met vier toegevoegde bandleden en de gebruikelijke verkleedpartij, hoopt Kimya dat er mensen verkleed komen. ,,In Engeland waren er al mensen die er precies als wij uitzagen. Dat vond ik niet zo geweldig, want het hele idee van zo'n vermomming is juist dat je iets uitzoekt dat bij jou past. Ik draag mijn konijnenpak omdat het er gek uitziet, maar vooral omdat ik me er prettig in voel.''

Cd: The Moldy Peaches (Rough Trade/De Konkurrent). Concerten op 25-1 tijdens De Nachten in Paradiso, Amsterdam en 26-1 Singel, Antwerpen.