`Israël moet weten dat ons bloed duur is'

Ook al leiden zefmoordaanslagen tot een verwoestende Israëlische reactie, de meeste Palestijnen steunen ze. `We hebben de hoop opgegeven.'

Okay, zegt Samir voor de tiende keer tegen zijn vrienden in koffiehuis Brazilië in de Palestijnse stad Ramallah, waar Yasser Arafat zijn belegerde hoofdkwartier heeft. Inderdaad hebben de Israëliërs deze intifadah al duizenden huizen, wegen en boomgaarden verwoest, wurgen ze met hun afsluitingen onze steden en dorpen en hebben ze al honderden burgers gedood. En natuurlijk hebben wij zoals ieder volk het recht ons te verzetten tegen de bezetting van ons land. Maar waar het om gaat: zijn Palestijnse zelfmoordaanslagen op Israëlische burgers echt de beste manier om van die bezetting af te komen?

Samir heeft zijn zin nog niet afgemaakt of zijn gespreksgenoten zeggen voor de tiende keer: ,,Maar de joden doden onze kinderen.'' Een tweede herhaalt wat de belangrijkste intifadah-leider, Marwan Barghouti van Arafats Fatah-factie, altijd op de televisie zegt: ,,Als Israël ophoudt met de bezetting, houden wij op met ons verzet tegen die bezetting.'' De derde barst uit: ,,Maar ze doden onze kinderen!''

Bij gebrek aan vrije Palestijnse media, laat staan verkiezingen, is het koffiehuis samen met de moskee de belangrijkste plek waar de publieke opinie vorm krijgt. En de discussie in koffiehuis Brazilië tussen Samir en zijn vrienden weerspiegelt vrij precies de stemming onder de Palestijnen. Terwijl zo'n tweederde van de Israëliers voorstander is van harder optreden tegen de Palestijnen, noemt bijna driekwart van de Palestijnen in opiniepeilingen zich voorstander van zelfmoordaanslagen. Zelfs nu blijkt dat iedere zelfmoordaanslag alleen maar leidt tot nog verwoestender wraak door Israël, en een nog groter internationaal isolement van de Palestijnen.

,,Natuurlijk ben ik blij als ik op televisie zie dat er een martelaar-operatie in Israël is geweest'', zegt Samir even later. ,,Het is goed als de Palestijnen niet de enigen zijn die leven in ellende en angst. De Israëliërs moeten weten dat ons bloed duur is.'' Samir is een jongen van midden twintig die zeven jaar in Columbus, Ohio in de VS woonde en kort voor het begin van de intifadah hier een juwelenzaak vestigde. ,,Maar na mijn gevoel van blijdschap over de aanslag'', vervolgt hij, ,,denk ik meteen: het heeft geen zin, het maakt alles alleen maar erger. In het begin ging het goed. Wij gooiden stenen en de Israëliërs schoten ons dood. Toen zag het westen hoe het hier zit: wij worden onderdrukt. Maar door al die aanslagen zien ze ons in Amerika nu weer als terroristen.''

Samir staat steeds meer alleen. Iedere vraag naar het strategische nut van `martelaar-operaties' verzandt direct in een tirade met als kern `oog om oog, tand om tand'. Hoge functionarissen van de moslim-fundamentalistische beweging Hamas komen niet verder dan: ,,Wij hebben het recht om hen te doden want zij doden ons. Zij zijn begonnen. Zij moeten ophouden.'' Het merkwaardige is dat Hamas en andere facties tegelijkertijd benadrukken dat ,,Sharon geen vrede wil'' en juist uit is op nieuwe aanslagen, om aldus de ontmanteling van de Palestijnse autoriteiten te rechtvaardigen. Kijk maar naar de afgelopen anderhalve maand, zeggen de Palestijnen. In december kondigde Arafat eenzijdig een volledig staakt-het-vuren af. Drie weken lang kwam er geen enkele Israëlier om het leven. In diezelfde periode doodde Israël 16 Palestijnen en bleven de afsluitingen gehandhaafd. Toen Israël ook nog eens de prominente en populaire Raed Karmi liquideerde, hervatten de Palestijnen hun aanvallen.

Het punt is: als de Palestijnen gelijk hebben en Sharon bewust streeft naar nieuwe aanslagen, waarom spelen de Palestijnen dan diens spelletje mee? Een van Samirs vrienden, Subhi, zegt: ,,Omdat wij de hoop hebben opgegeven. Die drie weken na Arafats staakt-het-vuren, toen hield iedereen de adem in: wie zou er gelijk krijgen? Arafat die zei dat ons bestand zou leiden tot een eind aan de Israëlische aanvallen en uiteindelijk een staat? Of Hamas, dat zei dat Israël ons hoe dan ook blijft aanvallen. Hamas had gelijk.''

Als Samir en zijn vrienden zijn vertrokken, zegt een man die anoniem wil blijven: ,,Zij hebben gelijk, maar ze vergeten iets: de Palestijnse facties zitten nu in een `aanslagen-wedloop'. Ze kunnen niet voor elkaar onderdoen, want hoe groter de aanslag, hoe groter het prestige.'' Een fruitsapverkoper in Ramallah zegt: ,,Hoe ik het zou vinden als Hamas geen wraak neemt voor een Israëlische aanslag? Hamas moet wraak nemen, anders zullen de mensen Hamas uitlachen. Dan zeggen ze: Hamas is zwak geworden. Ze kunnen zich niet meer verdedigen.''

Twee dagen nadat Hamas `totale oorlog' beloofde als wraak voor de Israëlische moord op vier hunner in Nablus, waren gisteren plotseling allerlei Israëlische wegblokkades en controles verlicht of opgeheven. Gisteravond konden Palestijnen uit het Hamas-bolwerk Hebron tot hun eigen verbijstering opeens vrijuit naar Oost-Jeruzalem en terug reizen. Vanochtend konden Palestijnse voetgangers ongehinderd van Ramallah naar Oost-Jeruzalem wandelen, alleen auto's werden gecontroleerd. Vanuit bezet Palestijns Oost-Jeruzalem wandel je vervolgens zonder enig beletsel in tien minuten naar Jaffa-straat in joods West-Jeruzalem – de plek waar het afgelopen half jaar al drie bloedige aanslagen plaatshadden. Het wachten is op de volgende.