Spijt maar toch geen spijt

Op de foltering door Marc Dutroux volgde vijfeneenhalf jaar later de marteling door Netwerk. De camera van dit onverschrokken programma was gericht op Dutroux-slachtoffer Laetitia Delhez en haar moeder, terwijl zij treurend keken naar de uitzending van het clandestiene gesprek tussen de Vlaamse commerciële zender VTM en Dutroux.

Maandag deed Netwerks Frank Du Mosch nog verontwaardigd over het kijkcijfersucces van VTM, dinsdag parasiteerde Netwerk erop. Gewoon slachtoffers om die beelden laten huilen. Je kunt dat leuk aankondigen in de promo. Eerst zei Laetitia nog dat ze nooit naar het nieuws keek: ,,Ik heb geen zin om alleen maar slecht nieuws te horen.'' Netwerk had zich toen nog discreet kunnen terugtrekken maar nee, het was een extra aanbeveling, extra spannend: u gaat kijken naar haar gehuil bij een uitzending die ze anders misschien hadden gemeden.

Omdat de Waalse familie Delhez geen Vlaamse televisie ontvangt, werd de band werd per koerier uit Brussel gebracht. Wie betaalde de koerier? Netwerk? Dat werd niet gezegd. De tranenbeluste kijker kwam ruim aan zijn trekken. Laetitia en haar moeder huilden, omarmden elkaar, terwijl archiefbeelden van Dutroux's keldercachot in beeld kwamen en hij zich beklaagde over het wachten op de zitting. Dutroux erkende dat hij de meisjes gevangen had gehouden en wist dat hij nooit vrij kwam. Hij las dertien uur per dag in zijn dossier en hij slikte kalmerende medicijnen. ,,Wat moeten wij niet slikken'', zei de moeder, terwijl ze haar traantjes wegpinkte. ,,Wij krijgen het dossier niet te zien.'' De moeder was meer bewogen dan Laetitia. Typisch De Week van Willibrord.

Netwerk had beter kunnen uitweiden over de motieven voor dit bizarre gevangenisbezoek, de oorzaken van het vastlopen van het justitieel onderzoek en de Belgische eigenaardigheden. In hoeverre Dutroux' beschuldigingen geloofwaardig zijn dat hoogwaardigheidsbekleders bij zijn zedenmisdrijven zijn betrokken. De liberale senator Dedecker had bij een bezoek aan Dutroux de journalist van het Vlaamse commerciële VTM meegenomen, zogenaamd zijn chauffeur. Ik kan hem geen ongelijk geven. Bij Italiaanse toestanden als in België ondernemen politici vaker rare sprongen. Zelfs de minister van Justitie heeft zichzelf machteloos verklaard. Maar Frank Du Mosch had Dedecker eergisteren streng toegesproken in een satellietinterview. Dedecker, inmiddels bang geworden voor sancties door zijn partij, erkende dat het meenemen van de journalist ,,deontologisch'' niet in orde was. Echt een uitdrukking uit het Groot Dictee der Nederlandse taal, waarvan hij in december als winnaar uit de bus kwam. Hij moet wel tevreden zijn over de aandacht voor de zaak. Heel katholiek: formeel berouw, spijt maar toch geen spijt.

Oprechte spijt betuigde Paul Witteman gisteren in De Gids over de publicatie in zijn column in de VARA-gids van een uitspraak uit zijn interview met de kroonprins. Een misverstand, zei hij. Nu maakt hij zich zorgen over zijn goede naam. De mensen zouden kunnen denken dat hij zich niet aan zijn afspraken houdt. Hij had gedacht dat hij volgens zijn geheime contract met de RVD mocht voorpubliceren. Merkwaardig als hij de VARA-gids een primeur mag geven die hij namens de gezamenlijkheid heeft verworven. Maar dat is intern omroepgedoe waar de RVD niet over gaat. Witteman had in zijn column ook nog de verkeerde geciteerd met ,,Dat is zijn (Bauds) mening.'' Máxima had zoiets gezegd.

Witteman had zich in het interview opzettelijk ingehouden en had niet te ver doorgevraagd. Om te voorkomen dat de opname door de RVD zou worden stilgelegd of dat er achteraf uit zou worden geschrapt omdat de ministeriële verantwoordelijkheid in het geding was. Dat is niet gebeurd. ,,Ik ga naar het huwelijk als ik nog welkom ben'', besloot Witteman.

Ik til niet zo zwaar aan de voorpublicatie uit het interview, als die preciezer was geweest. Journalistieke verontwaardiging over andermans primeurs vind ik hypocriet. Nieuws wil ik zo veel en zo vroeg mogelijk. Dat geldt ook voor het interview met Dutroux.