Valse start

Starten gaat van tsjak tsjak tsjak. Flinke brokken worden uit de ijsvloer geslagen. Geen prettig gezicht. Een trekpaard op een concours hippique zou een esthetischer beeld opleveren. Noren de schaats, de `noor' zijn niet ontworpen om er op weg te hollen. Zij dienen het glijden. De start is het moeilijkst.

De wereldkampioenschappen sprint in Hamar leverdennogal wat valse starts op. Vervelend voor de betrokkenen, maar ik kreeg geen genoeg van het telkens opnieuw afdraaien van de startprocedure. Ik maakte vooral een studie van de starthouding en de eerste passen. Ik zocht een antwoord op de vraag: hoe doen de meesters het? De WK sprint beschouwde ik als een spoedcursus `correct en efficiënt starten'. De tijd dringt.

Hoewel ik al een aantal jaren lid ben, neem ik aanstaande zaterdag voor het eerst deel aan het clubkampioenschap van de RSNL (Recreatieve Schaatsvereniging Noord-Limburg). Het gaat om de afstanden 500 en 1.000 meter. Een treffen der sprinters, zogezegd. Wat ik constitutioneel niet ben, een sprinter. Evengoed blijft de start cruciaal.

Toen ik ruim een decennium geleden de broodfietserij vaarwel zei, heb ik gezworen om nooit, maar dan ook nooit meer sport in competitieverband te beoefenen. Het was mooi geweest, de schatkist der motivatie was leeg. Nog niet zo lang geleden heb ik mezelf op deze plek omschreven als een bezadigd, recreatief sportmens. Bij droog en windstil weer: beetje fietsen, beetje joggen, potje tennissen, stukje skeeleren, rondjes tollen op de kunstijsbaan in het winterseizoen. Bij hondenweer: roken en drinken.

Al een week of drie oefen ik als een bezetene op de start. Ik voel het in mijn liezen. De start is een aanslag op de liezen. Consequente stretching schenkt geen verlichting meer. Maar mijn liezen laat ik mooi niet tussen mij en de clubkampioenschappen staan. Zaterdag zal ik gewoon een skin suit over mijn lijf stropen, en ik zal de ijzers van mijn klapschaatsen extra scherp slijpen en bovendien polijsten, ik zal een rigoureuze warming-up uitvoeren, ik zal geconcentreerd inrijden, ik zal op commando de starthouding aannemen en in het startschot vallen, en in het startschot zal ik de angst verliezen om na twee passen languit te gaan, wat nog geen garantie is dat het niet daadwerkelijk gebeurt. Het zou alleen erg jammer zijn van bepaalde investeringen.

U zou het me verwijten als ik, ex-beroepswielrenner, zaterdag medisch ongedrogeerd mijn startpositie inneem. Ter geruststelling deel ik u mede dat ik geladen zal zijn met een behoorlijke dosering van het verboden product cafeïne, hetwelk ik tot me zal nemen via mijn favoriete merk Nescafé Goudband. Verder: ik kuur al enige weken met een persoonlijk toegesneden B-Complex Booster van de internetfirma Vitamust.com. Ik vaar er wel bij. Mijn kop er af als het hier niet gaat om een `vervuild' voedingssupplement.