Het interview 1

Wat mij opvalt bij het lezen van verschillende commentaren in uw krant op `het interview' met Alexander en Máxima, is het geheel onderbelicht blijven van de prinselijke kramp waarin Willem-Alexander steeds schiet wanneer ook maar de geringste indruk zou kunnen ontstaan dat er iets katholieks op zijn trouwdag zou kunnen gaan gebeuren. Nee, geen oecumenische dienst, zei de prins, dat is een bewuste keuze geweest. Wel leefde bij Máxima de wens dat er ook iets van haar (katholieke) achtergrond ingebouwd zou worden. Dat heeft geresulteerd in de aanwezigheid van een Argentijnse priester. Nee, niemand mag dit zien als een `katholiek accent' in de dienst. Het betreft een `goede vriend, die toevallig ook priester is'. En om alle twijfels weg te nemen benadrukte de prins: alles wat hij doet of zegt, kan ook door een leek worden gedaan. Tjonge, wat een benauwdheid ten opzichte van het katholicisme. Zou hij dan echt niet weten dat minstens de helft van het Nederlandse volk van katholieke huize is en dat de sympathie in katholieke kring voor de monarchie er niet minder om is, omdat de Oranjes protestant zijn. Vanwaar dan dat herhaald krampachtig benadrukken dat het wel degelijk een 21 karaats protestantse dienst zal worden?

Zou het een gebrek aan affiniteit zijn met een groot deel van het volk? Een gebrek aan diplomatiek gevoel, of `een beetje dom'? Ik geloof er niks van. Ik denk dat eerder het tegenovergestelde het geval is. De prins wéét dat hij van het katholieke volksdeel niets te vrezen heeft. In die kringen staat het vóór of tegen de monarchie los van de geloofsvraag. Hoe anders in het protestantse volksdeel. Daar zitten de fundamentalisten. Die zijn nog steeds in staat een heel land volk en parlement op de kop te zetten.

Je kunt veel van de Oranjes zeggen, maar achterlijk zijn ze niet! Toch zou het van enige flinkheid en modern levensgevoel getuigd hebben wanneer men de verschillende vormen en kleuren de ruimte gegeven zou hebben, temeer daar de bruid volbloed katholiek is. Een gemiste kans.