Porsche 911

De showroom van de importeur is het beschrijven waard. Aan een zijde staat de fundering in een slotgracht, rondom hekken die 's nacht dichtgeschoven en vergrendeld worden, roterende videocamera's en met Duitse herders beschilderde borden die blaffen: Hier waak ik! Binnen is er een soort van loopbrug, met rechts kantoren, overvriendelijke receptionistes en een hevig blinkende garage. Links beneden staan tientallen Porsches in verschillende kleuren, jaargangen en uitvoeringen. Dit alles riekt naar leer en plastic, rubber en welstand.

De testwagen staat al buiten, maar om er nu gelijk, na ontvangst van de sleutels, mee weg te rijden... Ik doe me dus voor als een serieuze klant – dat toneelstukje kent u toch hopelijk? – en een perfect gekapte en geklede verkoopster zoeft op me af en vraagt wat mijn wensen zijn. In deze branche zijn weinig vrouwen werkzaam. Wat me verbaast, want als er één mensensoort is die in staat moet worden geacht je een illusie te verkopen, dan is het wel de vrouw. We praten over koetjes en kalfjes, vermogen en eigen vermogen, over het familiegevoel dat er bij Porsche-rijders heerst. Dure contributie trouwens om erbij te mogen en laat de importeur nog iets van zich horen wanneer de beurs implodeert of als de fiscus u dan eindelijk te pakken heeft?

Ik krijg duur foldermateriaal aangereikt dat alleen serieuze klanten in de vingers krijgen. Deze exemplaren krijgt ze in ieder geval niet meer terug, dit gaat een ereplaats in mijn verzameling krijgen. Nog even doorgaan en ik onderteken een koopcontract. Maar de onuitgesproken constatering dat ik al een leven lang allergisch ben voor elke vorm van familieverband doet me op tijd wakker worden en ik vraag om de sleutels.

Om de begeerte en de daarbij behorende verkoopaantallen op peil te houden heeft de 911 de zoveelste facelift ondergaan. Al meer dan vijfendertig jaar is de rogvormige auto in productie en mijn favoriet is de versie uit 1994, het jaar waarin de koplampen plat gingen liggen. De laatste ingreep is niet dramatisch – men heeft zich ditmaal beperkt tot het verwisselen van wat plaatwerk met dat van andere modellen, het monteren van de buitengewoon lelijke koplampen van de 911 Turbo en het toevoegen van nog eens twintig pk aan het watergekoelde motorblok. Binnen is er ook al niet veel veranderd: het matig vormgegeven dashboard met de onduidelijke klokkenwinkel die er uitziet als een schaal met oesters, een rommelig middenconsole, het links geplaatste contactslot, het is er allemaal nog. Het wordt ondertussen hoog tijd dat de klant in deze prijsklasse kan kiezen tussen verschillende types dashboards, zo moeilijk kan het toch niet zijn om aan die wens tegemoet te komen.

Nieuw is de blikjeshouder, een onmisbaar attribuut in de burgermansauto en nu dus ook verkrijgbaar voor de Porsche-familie. De stoelen zijn waarschijnlijk de beste die er door de auto-industrie worden gemaakt, maar wat wil je voor een prijs die de drie ton te boven gaat.

Dit exemplaar is voorzien van een automatische versnellingsbak die wondermooi de verschillende tandwielen in elkaar laat grijpen, maar geef mij toch maar een versnellingspook, past meer bij deze rijdersauto. De wagen heeft helaas ook een linnen kap, hét hoofddoekje tegen de midlifecrisis, maar van kamperen hou ik ook al niet, dus de volgende keer staal boven mijn hoofd graag.

Starten en rijden – en wat is het geluid van deze auto toch prachtig, hij gromt en rochelt, maar doet dat nooit hinderlijk of overheersend. Bij aanschaf betaalt u anderhalve ton voor de auto en nog eens dat bedrag voor de klankkast. De wegligging is meer dan opgewassen tegen het forse motorvermogen en door de constante beweging om de dwarsas lijkt het alsof ik op een paard met rollerskates zit. Om de lengteas vertikt hij het om over te hellen, bochten en de zich in een rap tempo vermeerderende rotondes kunnen daardoor met skelterprecisie worden genomen. En mocht het te hard gaan, dan is er de elektronica die op kordate wijze ingrijpt.

Ziet u wel eens een majestueuze roofvogel die lafhartig wordt aangevallen door een overmacht aan kraaien? Dat gevoel bekruipt me wanneer ik in deze auto over de overvolle wegen rol. Vooral zwarte lease-auto's van Duitse makelij maken zich schuldig aan snijden, uitdagen en opduwen. Een druk op het gaspedaal en ze zouden op een lege snelweg tot stipjes degraderen, maar vluchten kan niet meer en gelaten laat ik het gejen over me heen komen. Oh, it's lonely at the top, zong Randy Newman al. Toch maar lid worden van de Porsche-familie?