Mooie dood

Onze poes had 's avonds een duif gevangen. Niet bepaald mijn lievelingsdier, maar het is leven, dus dat dient gered. De duif kon niet meer vliegen en zat rillend in een hoekje van het terras.

Mijn zoontje was overstuur; hij bouwde van stenen en planken een huisje over het dier, want het regende en hij zette wat brood neer. De dag daarop beloofde ik naar de dierenarts te gaan. De duif was de volgende morgen nog niet opgeknapt. Met zijn vriendje Mees zette mijn zoon de vogel in een doos en zo gingen we gedrieën, de kinderen op de achterbank, naar de dierenarts. Onderweg stierf de duif. Grote schrik, dan aanvaarding. ,,Het was een mooie dood'', zei mijn zoon. ,,Hij is gestorven tussen mensen die van hem hielden'', zei Mees. De dierenarts beloofde een stemmige crematie.