Louche mannen die bergen verzetten voor een sekspaleis

,,Ik heb een wil en een visie en een droom.'' De kleine man met de kromme rug groeit. Recht en vastberaden kijkt hij de toekomst in. Een paleis wil hij bouwen dat zijn weerga niet kent. Een Sekspaleis waar honderden eersteklas meisjes de klanten zullen verleiden. De letter S is er al. Nu de klanten nog. En de eersteklas meisjes.

Juist: Bezet Gebied speelt zich af in een louche milieu. Maar denkt u nou vooral niet dat u beter bent dan Spekking, Paultje, Vinnie, De Albino en De Junk. Spekking, de man met de Sekspaleisdroom, wil gewoon net als iedereen wat bereiken. En zijn makkers helpen hem graag want er is toch niets mooier dan gezamenlijk de schouders zetten onder een ideaal?

De theatergroep Alex d'Electrique heeft een zwak voor sterke mensen. Mensen die niet bij de pakken neerzitten maar die juist aanpakken, met maximale inzet van lichaam en geest. Het probleem is alleen dat lichaam en geest in de loop der jaren averij oplopen. Ruggen zakken in en schouders dragen steeds minder, en het slechtst geneesbaar zijn de verwondingen aan de ziel. Alle figuren in Bezet Gebied gebruiken kalmerende medicijnen. Maar noch de valeriaan noch de whiskey of de heroïne heeft het gewenste effect.

Ze doen zo hun best, die gebruikers. Ze doen hun best om redelijk te zijn en na te denken en zich in alle opzichten te beheersen. Ze pijnigen hun hersens met logica die ze niet bij kunnen benen en met zelfanalyses waarin de beeldspraak met hen aan de haal gaat: ,,Ik kom van ver. Van heel diep, qua duisternis. Ik zit op het randje. Van de diep eh duisternis.'' Steeds weer slaat de verwarring toe, de ontreddering, de paniek. En de dapper onderdrukte agressie.

Regisseur en tekstschrijver Ko van den Bosch zette vijf mannen bij elkaar in een chaotische ruimte. Links een smerig keukentje, rechts een berg oude televisies en ondefinieerbare zooi. Het is duidelijk dat de heren letterlijk bergen moeten verzetten om van deze puinbak een sfeervolle relaxtent te maken. Maar ze hebben, naast hun arbeidsethos, een stevige motivatie. Ze willen hun vrouwen terug. Die vrouwen hebben hen verlaten en aangezien ook zij in de seksindustrie werken, zouden zij zich weleens als employees bij het nieuwe bedrijf kunnen aanmelden.

Natuurlijk komen ze niet terug, de vrouwtjes, net zomin als het nieuwe bedrijf ooit van de grond zal komen. Deze mannen blijven losers – in een tragikomedie die doet wat het genre moet doen. Om Bezet Gebied kun je huilen en schaterlachen: niet alleen wegens de triestige woordgrapjes (`hoereca' enzo), maar ook wegens het formidabele spel. Met Aad Ceelen als de van liefdesverdriet malende Spekking; met Paul van der Laan als het gestoorde jong Paultje; met Martin Hofstra als de paranoïde Albino; met Jochem Stavenuiter als de onzekere Junk; en met Raymond Spannet als de gruwelijk eindigende intrigant Vinnie.

Al deze acteurs schreeuwen zonder ongeloofwaardig te worden: hun personages schreeuwen om gehóórd te worden en dat is heel wat anders. Tussen volkstoneel en expressionistisch theater beweegt Bezet Gebied, en anders dan in eerdere Alex-producties zijn de technische knaleffecten vervangen door emotionele explosies . ,,Ik word gevoelig, man'', zegt een van de heren en dat is precies wat je van theater verwacht.

Voorstelling: Bezet Gebied door Alex d'Electrique. Tekst en regie: Ko van den Bosch.Gezien: 17/1 Theater Frascati, Amsterdam. Daar t/m 2/2; tournee t/m 24/5. Inl 020-6164004 of www.hummelinckstuurman.nl.