Grote winnaar met losse handjes

De winnaar van de Antilliaanse verkiezingen is de partij Frente Obrero van `straatvechter' Anthony Godett. Niet iedereen vindt dat een zegen. ,,Nu gaan corrupte dieven de dienst uitmaken.''

,,Godett, Godett, Godett'', scandeert Errol de Castro in de Penstraat in Willemstad. Hij drinkt bier en zwaait met een oranje vlag. ,,Anthony Godett is een jongen van het volk!'', roept hij enthousiast.

De Frente Obrero van Godett is de grote winnaar van de Antilliaanse verkiezingen van afgelopen vrijdag. Een ramp voor de eilanden, meent Etienne Rosenberg die verderop in de Penstraat staat. Rosenberg, gekleed in het gele shirt van de PAR van scheidend premier Miguel Pourier: ,,Dit is de schuld van Nederland en het IMF. Waarom weigerden zij openlijk te melden dat Pourier goed bezig was? Hij heeft de rijksfinanciën toch op orde? Erkén dat dan als Nederland en IMF, dan waren de ogen van alle Antilliaanse kiezers opengegaan en was er weer een goed kabinet gekomen. Nu gaan corrupte dieven de dienst uitmaken.''

Godetts FOL behaalde vijf van de 22 zetels in het parlement, de `Staten', drie méér dan bij de verkiezingen van 1998. De PAR van Pourier kwam als tweede uit de bus met vier zetels, evenveel als vier jaar geleden. Bij de PAR heerste daarover tevredenheid omdat de partij de afgelopen jaren veel impopulaire bezuinigingsmaatregelen heeft getroffen. Coalitiegenoot PNP van oud-premier Suzy Römer haalde drie zetels, net als bij de vorige Statenverkiezingen. De sociaal-democratische MAN, óók deel uitmakend van het kabinet-Pourier, verdween van het toneel.

Anthony Godett is een straatvechter. In kringen van de PAR leidden zijn ambities tot gegniffel. ,,Godett aan tafel bij de koningin, ziet u dat al voor u?'' PAR-leider Etienne Ys omschrijft Godett als een `politiek leider met ongepast gedrag'. Godett is nog geen 40 en slechts in het bezit van een mavodiploma. Officiële debatten laat hij steevast links liggen, omdat hij zich daar bij pleegt de vergalopperen. Zoals in 1998, toen Godett voor televisie de vraag kreeg voorgelegd waarom hij niet was getrouwd. ``Waarom zou ik een koe kopen, als ik het vlees ook per pond bij de slager kan krijgen?''. En Godett is emotioneel – de geschiedenis leert dat hij `losse handjes heeft, net als zijn vader Papa Godett', die in 1969 samen met Amador Nita en Stanley Brown op Curaçao de `zwarte' opstand leidde tegen de Nederlanders. Die rebellie leidde tot de oprichting van Frente Obrero Liberashon 30 di Mei.

Als huidig leider van deze partij, nu de grootste van de Antillen, mag Godett vrijwel zeker proberen een kabinet te vormen. Dat zal uiterst moeilijk worden, omdat PAR en PNP niets of héél weinig zien in een coalitie met FOL. De eigenlijke FOL-topman Nelson Monte – deze zakenman trekt aan alle touwtjes – is door de rechtbank tot een taakstraf veroordeeld wegens fraude met suikertransporten. Monte mag daardoor geen minister worden dat sowieso over onvoldoende kundige bestuurders beschikt. In de aanloop naar de verkiezingen liet FOL – haar campagne zou 600.000 euro hebben gekost, bijeengebracht door `een aantal zakenlieden' – Curaçao volhangen met oranje vlaggen, toeters en bellen; Godett beloofde de vele werklozen (17 procent van de beroepsbevolking) een baan, de talloze analfabeten gouden bergen, zonder uit te leggen waar hij het benodigde geld vandaan gaat halen. Aan kretologie geen gebrek, althans op straat. Aan de debatten over hot items als criminaliteit en drugshandel, de voortzetting van het (bezuinigings)traject met het internationaal monetair fonds (IMF) en de staatkundige toekomst, georganiseerd door het dagblad Amigoe deed Godett weer niet mee.

Bij de PNP zit ook nog oud zeer ten opzichte van FOL, dat na de vorige parlementsverkiezingen deel uitmaakte van de regering-Römer. FOL beloofde mee te werken aan een door drie wijzen opgesteld financieel herstelplan, maar ging vervolgens zo dwars liggen dat Römer niet anders kon dan haar eigen kabinet opblazen.

Om aan een meerderheid te komen, zal Godett daarom `in de slag' moeten met de wispelturige vakbondspartij PLKP (twee zetels) van de eigenzinnige Errol Cova, én met partijen van Bonaire, Sint Maarten, Sint Eustacius en Saba, die samen acht zetels innemen. Onder deze eilanden is de verdeeldheid echter groot, zodat slepende onderhandelingen worden voorspeld die de Antillen met haar staatsschuld van twee miljard euro slecht van pas komen.

De andere partijen hebben Godett `veel succes' toegewenst, hopend dat de `valse-belofte-rondstrooiende' straatvechter zal uitglijden en in de oppositie belandt. PAR en PNP willen hun coalitie best voortzetten, maar zonder de sociaal-democratische MAN moeten ze eventueel vrij veel steun zoeken bij de partijen van Sint Maarten en Bonaire, elk drie zetels. Om die medewerking te krijgen, zullen ze concessies moeten doen, ook in de vorm van geld. Niet eenvoudig met een lege staatskas en een Nederland en IMF die nog altijd strenge bezuinigingen eisen.