Wentelteefjes met mission statement

Pas bij het ontbijt in het Maastrichtse hotel La Bergère komt Joep Habets erachter wat de `L-community' beweegt.

`The L-community.' Ik heb geen idee wat het is, maar het moet zich in Maastricht ophouden. Met slogans op de website als `The L-community' en `Be surrounded by avantgarde' en lifestylefoto's toont La Bergère een feel good hotel te zijn. Het is een hotel waarover is nagedacht en in eerste instantie betekent dit dat we vooral zelf moeten nadenken. Hebben we graag bloemen op de kamer, champagne, extra lange bedden of een waterbed? Welke krant moet er 's ochtends klaarliggen en willen we ontbijt op bed? De reservering van een kamer gaat gepaard met het invullen van een lange verlanglijst.

`The L-community' houdt kennelijk van een drankje. ,,Wilt u een glaasje port?'' vraagt de receptioniste als we ons bij haar melden voor de kamersleutel. Het maakt het inchecken in elk geval tot een ontspannen gebeurtenis.

Een hotel heet in Nederland al gauw een designhotel als Jan des Bouvrie de stoelen heeft gerokt, de muren warmwit gekwast en de lampen gekaasdoekt. Maar La Bergère is een `designhotel ', een gedeponeerd designhotel dus. Ten teken daarvan staan in de met zorg vormgegeven lobby stoelen en voorwerpen die het midden houden tussen kunstig en gekunsteld. Simply Bread heet de broodjeszaak met een metropolitaans karakter op de parterre. Was het maar zo simpel. Het is een broodjeszaak met mission statement. `Conserveringsmiddelen, chemicaliën en andere vage toevoegingen' worden hier `zoveel mogelijk' vermeden, luidt de plechtige verklaring.

Tot de overige voorzieningen van het hotel behoren een bloemenzaak met chique prullaria, La Byb, een stemmige lounge annex bibliotheek en La Gym, de fitnessruimte waarvoor tijdens ons verblijf geen emplooi is. De `L' staat niet voor lenig.

De port is op. We kunnen naar boven. Er staat geen kast op de kamer, ook een schrijftafel ontbreekt, maar op verzoek worden ze erbij geplaatst. Voor het ophangen van de kleding zijn er een paar haakjes. Waar is het ook voor nodig, al die plank- en kastruimte, denk je dan instemmend. Toch begint in de loop van ons verblijf de kamer steeds meer op een studentenkamer te lijken, met rondslingerende paperassen, toilettassen en regenjassen.

De kamer wordt gedomineerd door een opulente bedombouw met daarin een manshoge, aangelichte kleurenfoto. In ons geval is het een welgevormde ui, waaronder we ons te rusten kunnen leggen. In een van de andere kamers zie ik op de foto een paar even welgevormde vrouwenbillen. Of het nu groentes zijn of lichaamsdelen, de L-community waardeert wulpse vormen.

Verder is het ook allemaal heel verantwoord: driedimensionale rooskussens op de bedden, een tafeltje van Eileen Gray en een chaise longue annex sofa. De badkamer, half aan het oog onttrokken door een matglazen schuifdeur, is zwart-wit geblokt en heeft ondanks het denkwerk geen goed scheer- en opmaaklicht. Het kluisje valt uit de toon. Het staat ook nog eens los. Toch veilig, een designdief wil met zo'n lelijk kluisje niet op straat worden gezien.

Het ontbijt is in een hotel zelden het meest uitgelaten deel van de dag. Zo niet in stilte wordt het onder een op gedempte tonen gevoerde conversatie genoten. Hoe anders gaat het er deze zondagochtend aan toe in La Bergère. Het ontbijt wordt geserveerd in Simply Bread en de aangrenzende La Byb. Er hangt een losse, wat rommelige maar zeer geanimeerde sfeer. Behalve het optreden van een echte gastvrouw, is het vooral de ambiance die er toe doet. Het assortiment zelf wijkt nauwelijks af van wat doorgaans in het betere hotel op het ontbijtbuffet staat. Al heb ik nog nooit meegemaakt dat er bij wijze van ontbijtamuse een schaal met gevulde wentelteefjes langsgaat.

De `L-community' blijkt voor een groot deel uit dertigers te bestaan, die hier loungend bij de open haard en tussen de boeken van hun ontbijt `zonder vage toevoegingen' genieten. Het moet de `L' van lekker ontbijten zijn.

,,Heeft u nog tips of opmerkingen?'', vraagt de receptioniste als we de rekening komen voldoen. Nee, of het zou de hoogte van de rekening moeten zijn. Die is met iets meer dan 200 euro, parkeren inbegrepen, aan de forse kant voor een dergelijk hotel in een provinciehoofdstad. Maar ja, Maastricht behoort sinds de conceptie van de euro dan ook tot de wereldsteden.

Hotel La Bergère, Stationsstraat 40, Maastricht, 043 3282525, www.la-bergere.com