Prins bezegelde ja-woord met rozen

Een tv-vraaggesprek op kasteel Drakesteyn met het prinselijk paar aan de vooravond van hun huwelijk. Over hoe nerveus hij was toen hij haar ten huwelijk vroeg, en wat zij over haar vader denkt.

Een fles champagne en een bos rozen lagen verstopt in de struiken bij de bevroren vijver, toen de Nederlandse kroonprins Willem-Alexander de Argentijnse Máxima Zorreguieta op het ijs ten huwelijk vroeg, vandaag precies een jaar geleden. Hij lokte haar naar de kant, ging een stukje klunen en haalde fles en bloemen uit de struiken. ,,Ik had eindeloos geoefend. Maar uiteindelijk komt de zin er nooit zo uit als je vantevoren denkt. Het was zoiets in de trant van: ik vraag dit voor de eerste keer in mijn leven, en de enige keer in mijn leven, dus, eh...''

Hij vroeg het in het Engels. ,,Ik moest wel zeker zijn dat ze me in één keer zou begrijpen. En dat het antwoord ook meteen juist zou zijn, niet een `wat?' Dat was niet leuk geweest.'' Ze zei zonder aarzelen `ja'. ,,Ik heb niet mijn hele leven gewacht om die vraag te krijgen. Ik dacht: ik zal nooit iemand vinden die zo verliefd op mij zal zijn en ik op die man dat we eens gaan trouwen, en, eh... Maar wel toen ik Alexander ontmoette.''

Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta trouwen over twee weken. Gisteravond zond de NOS een vraaggesprek met hen uit. Maartje van Weegen en Paul Witteman praatten met het paar op kasteel Drakesteyn. Ze vertellen dat er tussen hun eerste ontmoeting in het Spaanse Sevilla en hun tweede ontmoeting in New York drie weken van elke dag met elkaar telefoneren zaten. Toen Máxima na een tijdje haar ouders vertelde dat het serieus aan het worden was, zeiden die: ben je gek geworden, je bent zo onafhankelijk. ,,Maar ze hebben me zo gelukkig gezien, dus toen hebben ze gezegd tegen mij: we zien je zo gelukkig en zo blij. We zien dat Alexander een goede man voor jou is.''

Willem-Alexander vertelde het eerst alleen aan zijn moeder. Hij vroeg haar hem te vertrouwen: ,,Ze heet Máxima, heb ik gezegd. Ze is Argentijnse, woont in New York. Vertrouw mij. Stel verder nu geen vragen. Op dat moment heeft ze me gewoon mijn gang laten gaan.'' Máxima's eerste kennismaking met de Oranje-Nassaus is in Italië: ,,De moeder van Alexander stelde een paar vragen, heel direct. Wat deed ik in New York. Waar had ik gestudeerd. Wat wilde ik doen met mijn leven.'' Prins Claus sprak haar aan in het Spaans. ,,Ik vond dat geweldig. Een beetje van mijn eigen taal.''

Aan de kennismakingsbezoeken met de provincies heeft het paar goede herinneringen. Máxima kon er eerst niet van slapen. ,,Maar de mensen hebben het zo makkelijk voor mij gemaakt. De spontaniteit van de mensen was ongelooflijk.'' Ze hoopt haar populariteit in de toekomst waar te kunnen maken. ,,Ik zou heel graag hebben dat dat is omdat ik het heb verdiend. Niet alleen maar van zwaaien, maar ook van kennismaking, betrokkenheid met de samenleving. Alexander steunen.'' Hij hoopt dat ze blijft zoals ze is: ,,Spontaan, interessant en leuk.'' Gepassioneerd ook. Máxima: ,,Een feestbeestje.'' Maar dat was vroeger. Nu is ze ouder, al houdt ze nog steeds van dansen. Haar oordeel over Willem-Alexander: ,,Die heupen zijn een beetje strak.''

Máxima had wel een galerie willen beginnen, als ze geen koningin zou worden. ,,Ik wist dat ik niet een typische bankier wilde worden. Ik wilde iets met kunst doen.'' Dat is haar hobby. ,,Cultuur. In alle vormen. Beelhouwers en, eh schilderijen.'' Ze houdt van alle soorten muziek, ,,van klassieke tot moderne tot pop tot rock.'' De tango is ze gaan waarderen in New York. ,,Daarin vond ik een beetje, misschien, thuisgevoel. Daar ben ik begonnen met tangodansles. Maar ik ben nooit een super-tangodanseres geweest.''

Willem-Alexander herhaalt wat hij ook al zei bij de verloving: zijn huwelijksaanzoek was onvoorwaardelijk, parlementaire toestemming kwam op de tweede plaats. ,,Als je iemand ten huwelijk vraagt, vraag je iemand ten huwelijk. Dat doe je niet onder voorwaarden.'' Het koningschap is dus niet heilig: ,,Ik kies voor Máxima.'' Van elkaars landen wisten ze in het begin weinig. Máxima had wel eens op Schiphol gestaan. Willem-Alexander herinnerde zich van Argentinië het wereldkampioenschap voetbal. ,,Op mijn school in Wales zaten Argentijnen en andere Zuid-Amerikanen. Dat was vlak na de Falkland-oorlog. Vlak na het herstel van de democratie. Terwijl Pinochet nog steeds in Chili zat. Dus daar concentreerden we ons eigenlijk meer op.''

Máxima merkte als kind niet veel van het Videla-regime. De familie had beveiliging. Ze moesten elke dag langs een andere weg naar school. En haar moeder was wel eens ziek van de spanning. Pas later, toen er een democratisch bewind was gekomen, vroeg ze er haar vader naar. ,,Een beetje van: papa, vertel mij, wat is er gebeurd? En hij zei: ik had geen idee wat het over ging.'' Ze heeft hem altijd geloofd. Later, toen ze ouder was, heeft ze tegen hem gezegd dat ze afstand nam van dat regime. Ze zei het niet in het openbaar, maar wel tegen hem. ,,Hij wist wat ik ervan dacht. Dus dat was geen probleem.''

De conclusie van het onderzoek in opdracht van het kabinet, dat Zorreguieta in Nederlands perspectief `fout' was, noemt ze ,,een mening''. Willem-Alexander: ,,Ja, en ook andere mensen die het onderzocht hebben. Ja, het zijn meningen.'' Ook hij gelooft zijn aanstaande schoonvader: ,,Hij heeft mij zelf verteld: Ik weet van drie gevallen waar mensen verdwenen zijn, en die zijn allemaal teruggekomen. Dus hoe kon ik dan vermoeden, verwachten dat andere mensen niet terugkwamen?'' Máxima bewondert het besluit van haar vader om niet naar het huwelijk te komen. ,,Het is ongelooflijk hoe genereus ze zijn geweest.'' Ze zal ze niet zien op de dag van het huwelijk. Waar ze dan zijn? ,,Het is hun privé-leven. Ik wil het beschermen. Alstublieft.'' Willem-Alexander: ,,Ze kijken televisie.''

Het huwelijk proberen ze iets eigens te geven, al is dat moeilijk. Máxima: ,,Het is zo'n intiem moment, dat bekeken zal worden door zoveel mensen. Dat is voor mij ook moeilijk.'' Ze hebben zich bemoeid met de camera-opstellingen en de privé-gastenlijst samengesteld. Ook hebben ze bewust gekozen voor een hervormde dienst. Een bevriende priester spreekt een gebed uit. ,,Ik heb tegen Alexander gezegd: ik zou heel graag iets van mijn achtergrond hebben, van mijn religie.''

Ze verwachten geen problemen doordat ze uit verschillende culturen komen. Willem-Alexander: ,,Het is zo opvallend hoe we eigenlijk hetzelfde zijn opgevoed: redelijk streng, doch rechtvaardig. En ik hoop dat als we ooit kinderen krijgen, en die kunnen opvoeden als gelovige christenen, binnen de hervormde kerk.''