Ons familiegeheim

Altijd succes, twee koninklijke verloofden over hun huwelijksplannen. Eerst een wandeling door de tuin langs de vijver, waar de ijsblokken nog in lagen en later samen aan een tafel. De geliefden versterken elkaar in hun goede stemming. Ze kunnen de wereld aan. En die gloed straalt dan door naar de kijker die aan vroeger terugdenkt of droomt over de toekomst. Dat maakt een monarchie zo populair. Goede soap als staatszaak.

Toch bekeek Máxima haar verloofde met een zweem van twijfel in de ogen toen die zei dat hij hoopte dat ze ,,ook in de nieuwe omstandigheden'' dezelfde spontane persoon zou blijven. En daarna een kort ,,hmm'', bevestiging noch ontkenning. Iemand met diplomatieke gaven en een duidelijk eigen mening. Een sierlijke Spaans aandoende motoriek, gemengde coup soleil-kleuren in het haar, het lange nog blonde gedeelte achter haar rechteroor geveegd zodat de sierlijke oorbel zichtbaar werd.

Prins Willem Alexander was relaxter en zekerder van zichzelf dan bij het vorige interview met Paul Witteman, toen hij Máxima nog niet kende. Hij spreekt gemakkelijker voor de camera dan zijn moeder. Máxima gaf antwoord in vrijwel volmaakt Nederlands, met alle nuances. Ze waren ondanks al die voorbereidingen minder gelikt dan Charles en Diana indertijd, minder houterig dan de Belgische prins Philippe en zijn Mathilde.

Het verhaal over hoe ze elkaar hadden ontmoet, gaf een inkijkje in de levensstijl van de jonge jetset en daar had ik wel meer van willen weten. Willem Alexander die alleen in het buitenland incognito kan zijn dus daar graag vertoeft. Máxima die twijfelde of ze wel van New York naar een feest in Sevilla te gaan en op het laatst besloot om dat toch maar te doen. Voor late beslissers is de prijs van de vlucht op zijn hoogst. Kreeg ze er zomaar vrij voor? Schiphol kende ze eerst alleen van overstappen. Ik vroeg me af of dat voor plezier of voor werk was. Moest ze veel rondreizen voor de New Yorkse afdeling van de Deutsche Bank? Wat deed ze daar eigenlijk? Had ze een grote carrière als bankier voor de boeg. Ze zei zelf dat ze uiteindelijk gallery-houdster wilde worden. Hoe had ze dat voor ogen? Jammer dat ze daar in dat lange interview niet over kon vertellen. Dat was informatiever geweest dan het antwoord op de vraag van Maartje van Weegen wat ze vonden van de pers of over Máxima's toekomstverwachtingen.

Uiteraard moet er in zo'n interview worden gevraagd over dé kwestie, het verleden van Zorreguieta. Een verplicht ritueel waar de verloofden het beste op zijn voorbereid. Zonder dit onderdeel is het interview niet compleet maar speciaal daar – ook onder beleefd aandringen van Paul Witteman – valt weinig te verwachten, alleen details die dan weer tot groot nieuws worden opgeblazen. Willem Alexander kan moeilijk antwoorden dat zijn schoonvader een schurk is en dat hij de gruwelen van de junta wél geweten moet hebben. Ja het rapport Baud is een mening. Niet geautoriseerd. En Máxima kon oprecht ontkennen op de vraag of zij er bij haar vader op had aangedrongen om niet naar het huwelijk te gaan. Had Van der Stoel dat karweitje niet al opgeknapt?

Dan was er de opmerking van Máxima dat ze in de tijd van de junta een ,,onrealistisch'' leven leidde, door haar ouders afgeschermd van de politieke werkelijkheid. Ze kan moeilijk zeggen dat ze haar vader niet gelooft.

Ze kan er zelf niets aan doen en ze heeft goede redenen om zijn verleden niet te onderzoeken. Haar familiegeheim is een Nederlands familiegeheim.