Marc Ribot

Is dit masochisme of pesterij? Er zijn van die musici die erop kicken te doen alsof ze dertien zijn. Neem gitarist Marc Ribot. Hij maakte platen met jan en alleman, van Elvis Costello tot Tom Waits, maar doet alsof hij nergens van weet. Hij leende een gitaar van vijftig gulden, beplakte die met kauwgom en oude kranten en speelde daar in zijn eentje Saints mee vol.

Somewhere; was dat niet die musical-hit van Leonard Bernstein? En Happiness is a warm gun; kenden we dat niet van John Lennon en Paul McCartney, de rappe spitsen van FC Liverpool? Wie mee wil doen met wat Marc Ribot ervan maakt kan zich het schrapen van de keel besparen, want gezellig zingen is er niet bij.

Voor fans van `deconstructiemuziek' moet er ook nog bijgezegd dat zowel het titelstuk als twee andere geleend zijn van ene Albert Ayler, een gestoorde saxofonist die in 1970 werd opgedregd uit de New Yorkse Hudson-rivier.

Marc Ribot: Saints (Division One/Atlantic 7567-83461)

Op de kunstpagina ook elke doordeweekse dag een cd-bespreking.