Henman danst over zijn rivaal Rusedski heen

De Engelse tennisser Tim Henman versloeg gisteren zijn landgenoot Greg Rusedski in de Britse titanenstrijd op de Australian Open. Kan hij in Melbourne eindelijk zijn mentale zwakte overwinnen?

Als de Battle of the Brits stond de pikante ontmoeting tussen de Britse tennissers Tim Henman en Greg Rusedski gisteren op het affiche van de Australian Open. Maar voor chauvinistische Engelsen blijft het verleidelijk Rusedski als een voormalige Canadees af te schilderen, zeker in een confrontatie met de Britse aristocraat Henman. In de wankelmoedige service- en volleyspecialist herkent de gemiddelde Engelsman het tragische isolement van de man die hardnekkig blijft geloven in zijn onmogelijke missie op Wimbledon. Het zou een ironische speling van het lot zijn als Henman in Melbourne dat juk van zich afwerpt door de Australian Open te winnen.

Vooralsnog is de finale voor Henman ,,nog een miljoen mijl weg'', constateerde hij na zijn overwinning in vier sets (6-4, 6-3, 1-6 en 6-3) op zijn diep ontgoochelde landgenoot Rusedski. In Melbourne kwam Henman nimmer verder dan de laatste zestien en in de vierde ronde zal hij morgen zijn handen vol hebben aan de opgebloeide Zweed Jonas Björkman. Maar na de exodus van de vedetten is de 25-jarige Engelsman wel de hoogst geplaatste (6) speler in de Australian Open en alleen al die gedachte moet het thuisfront somber stemmen. Onder druk pleegt Henman namelijk te bezwijken, zo leerde ook de laatste editie van Wimbledon. In de over drie dagen uitgesmeerde halve finale tegen Ivanisevic schetste Henman een inmiddels klassiek zelfportret, van de tennisser die zichzelf verslaat.

Breekbaar wordt Henman als hij de finishlijn nadert en zijn grillige duel met Rusedski vormde daarop geen uitzondering. Bijna twee sets lang speelde de nummer 8 van de wereld briljant tennis en presenteerde hij zichzelf als de beste volleerder van het circuit. Lichtvoetig danste Henman over de baan in de uitverkochte Rod Laver Arena. Met zijn fluwelen techniek en een verbluffend anticipatievermogen neutraliseerde Henman het traditioneel gewelddadige slagenarsenaal van Rusedski. Tot hij na de soepel verkregen eerste set op 5-3 in de tweede reeks een comfortabele voorsprong in zicht kreeg. Toen blokkeerde Henman als vanouds, duwde hij de bal bij zijn opslag over het net en speculeerde hij angstig op fouten van de tegenstander.

Hoe was de tot dan toe eenzijdige partij verlopen als de Zwitserse umpire Egli zijn lijnrechter niet de hand boven het hoofd had gehouden bij een discutabele beslissing, vroeg Rusedski zich wanhopig af. Subliem waren de volley's van Henman geweest, maar op dat moment durfde hij de bal niet `mee te nemen' op zijn racket en verstijfden de spieren in zijn rechterarm. Raakte de bal werkelijk nog de achterlijn of had Rusedski recht gehad op een wellicht cruciale servicebreak? De tv-beelden gaven geen uitsluitsel. Een stroom van verwensingen kwam over de lippen van Rusedski, maar de umpire gaf geen krimp. Henman ontsnapte en sloeg vervolgens op zijn derde setpoint wel toe. ,,Die call kostte mij de wedstrijd'', jammerde Rusedski, die zichzelf in Melbourne al in de finale zag staan.

Verbitterd concludeerde de finalist van de US Open in 1997 dat niemand hem in de sterk devalueerde, onderste helft van het speelschema nog had kunnen tegenhouden. Rusedski is dan ook het prototype van de gemaakte tennisser, die een gekunsteld zelfbeeld heeft ontwikkeld. Hoewel de 28-jarige Engelsman zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld van een horkerig en onbesuisd servicekanon in een degelijke tennisser oogt zijn spel nog altijd mechanisch. Als een robot beweegt Rusedski zich over de baan en zijn neurotische trekjes na elk punt vraagt hij om zijn handdoek lijken voorgeprogrammeerd. Krampachtig verschuilt de als 25ste geklasseerde Rusedski zich tijdens een partij achter zijn rituelen om zijn gebrek aan creativiteit te camoufleren.

Maar zijn returns blijven bedroevend en daarom kon Henman zich zelfs een fikse inzinking in de derde set permitteren. Ridderlijk zwaaide hij Rusedski echter alle lof toe om hun rimpelloze verstandhouding te benadrukken. Als de vroegere Duitse rivalen Becker en Stich zijn de twee Britten in eigen land tot elkaar veroordeeld zodra ze in de Davis Cup moeten aantreden. ,,Een hoop vuiligheid'' was de afgelopen jaren in de Britse media verschenen over hun gespannen relatie, stelde Henman vast. ,,Maar daar zijn we overheen gegroeid.'' Henman verzweeg wijselijk dat beide spelers met openlijke kritiek op elkaar ook voldoende munitie hadden aangeleverd voor een nationale polemiek.

Mededogen toonde Henman echter voor zijn teamgenoot én concurrent in de wetenschap dat Rusedski voor de vierde keer op rij niet van zijn mentale zwakte wist te profiteren. Op 5-3 in de vierde set forceerde Rusedski nog eens drie breakpoints op de service van Henman, in een laatste poging de partij te laten kantelen. Opnieuw had Henman het geluk aan zijn zijde, toen de umpire zijn zegen af aan een dubieuze, tweede opslag. Met drie slappe services illustreerde Henman in de beslissende fase van de Britse klassieker zijn gemoedstoestand, maar het liep wederom goed voor hem af. In 1999 begeleidde de Amerikaanse coach Larry Stefanki de melancholieke Rus Kafelnikov naar de titel in Melbourne. Als begeleider van Henman staat Stefanki voor de ondankbare taak te voorkomen dat zijn pupil slechts zichzelf verwondt als hij de doodsteek kan uitdelen.