Zo dik als een fototoestel

,,Papa kijkt op van zijn werk.

`Wat doe jij nou?' vraagt hij.

`Ik sla een vlieg dood,' zegt Robin.

[...]

`Waarom sla jij een vlieg dood?' vraagt papa.

`Het was heel makkelijk,' zegt Robin.

`O', zegt papa.'

Zo gaan gesprekken vaak in de Robin-boeken van Sjoerd Kuyper. Antwoorden die net niet aansluiten op de vraag. Grapjes ook vaak. Korte zinnen. Het maakt die boeken vermakelijk, ook voor de oudere lezer. Het antwoord op de vraag waarom je iets gedaan hebt, kan heel goed zijn dat het makkelijk was. Waarom iets nalaten als het zo makkelijk is om te doen? En er zit ook de aangename verrassing in van iets ondernomen te hebben, zomaar, en te merken dat je dat opmerkelijk goed afgegaan is.

Natuurlijk zegt papa even later wel dat hij het belachelijk vindt dat Robin die vlieg heeft doodgeslagen. En dat je alleen naar vliegen slaat als je last van ze hebt, als ze in je limonade duiken of rond je hoofd zoemen. Maar dat is hier niet aan de hand, zegt Robin, zijn vlieg zat stil. ,,`Zo stil...als bij de kapper.'' Dat is dan weer een bevredigend antwoord.

Robin is jarig is in alle opzichten een typisch Robin-boek. Met die dialoogjes dus. En met Knor, Robins knuffel, die altijd verbluffend expressief is. Hij is slaperig, heeft de slappe lach, hij speelt voor vogel als hij betoverd wordt en hij is een trouwe kameraad.

Behalve Knor zijn er papa en mama en Robins baby-zusje Suze die voornamelijk eet en drinkt en slaapt en geluidjes maakt. Zoals baby's doen. Papa en mama zijn regelrechte ideaal-ouders voor een klein jongetje. Ze begrijpen altijd alle grapjes. Ze verzinnen ook zelf van alles. Ze zijn eigenlijk nooit kwaad (nog nóóit is er iets ergers tegen Robin gezegd dan `druiloor') en als Robin schoolziek is dan legt papa aan mama twee mogelijkheden voor (,,Als je denkt: Ik wil graag dat dat kleine kereltje ophoepelt [...]. Dan moet je zo'n schoolziek kind gewoon naar school sturen.' ,,Je kunt ook denken [...] wat heb ik toch een heerlijk jongetje en wat zou het fijn zijn als hij een dagje niet naar school ging.') en dan draait het erop uit dat Robin fijn thuis mag blijven en niet door de regen naar school hoeft.

Mama heeft geen baan buitenshuis. Papa is onderwijzer op de dorpsschool. Op de kleuterschool van Robin zitten alleen maar kinderen die Herman, Henk, Nellie, Kees, Bert, Bram, Greetje, Wiepke etc. heten. De Robintjes hebben thuis een kolenkachel. En opa en oma zijn heel lieve oude mensen.

Het is wel duidelijk: Robin is geen Madelief. Geen modern stadskind met allochtone vriendjes en gescheiden ouders, met brommers, drugs en enge mannen. Robin woont nog in de jaren vijftig, maar zijn ouders zijn jaren zeventig-achtig kindvriendelijk.

Soms lijkt het wel eens allemaal wat érg lief en knus en warm en kachelig en gebreid. Maar dan komt er altijd zo'n soort scène als die waarin Robin de cake in plakken zal snijden want dat kan hij wel nu hij vijf is geworden. ,,Hoeps...Gelukt. Eerste plak. `Veel te dik!' roept mama. Robin ziet het ook. De plak cake is zo dik als een fototoestel.'

Dat is weer een erg vrolijke zin. Zolang vliegen zo stil zitten als bij de kapper en plakken cake zo dik zijn als fototoestellen, mag de kachel lekker doorsnorren daar in Robin-dorp. Geeft niets. Eigenlijk ook wel eens fijn, boeken zonder buitenwereld.

Sjoerd Kuyper: Robin is jarig. Leopold, 122 blz. E12,95