Zeurende alleenstaanden

Een buitenstaander die de Nederlandse stripcultuur bekijkt, zal denken dat wij een erg vrolijk volkje zijn. Er verschijnen bijna alleen nog maar korte humorstrips, en dat komt onder meer door de gebrekkige mogelijkheden om een langer verhaal te publiceren in een krant of tijdschrift, en de spaarzame toekening van werkbeurzen voor ambitieuze projecten.

Een uitzondering is Gilles de Geus van het duo Peter de Wit en Hanco Kolk. Ook een humorstrip, maar wel één met een langere adem en een volwaardig scenario. De Wit is ook verantwoordelijk voor het populaire stripje Sigmund in de Volkskrant en Hanco Kolk werkt langzaam maar zeker door aan de bijtende satire Meccano. Alsof dat nog niet genoeg was, is er nog een serie van beiden: het humoristische S1ngle, dat dagelijks in Het Parool verschijnt en onlangs ook is aangekocht door het Algemeen Dagblad.

Dit keer hebben de twee, die verder niet op missers te betrappen zijn, zich echter in hun onderwerp verslikt. Het uitgangspunt is dat alleenstaanden tegenwoordig niet meer worden beschouwd als kneuzen die geen partner kunnen vinden, maar als trendgevoelige `singles', die het zo druk hebben met carrière en het onderhouden van hun netwerk, dat een partner er niet meer bijkan. Bovendien moet die partner aan zulke hoge eisen beantwoorden, dat een `match' vrijwel onmogelijk is geworden. Dit hedendaagse drama is al behandeld in diverse televisieseries (Ally McBeal, Sex in the city), boeken en films (Bridget Jones' Diary) en elk tijdschrift en elke krant heeft er beschouwingen aan gewijd, maar Kolk en De Wit voegden er nog een dagstrip aan toe.

In de strip volgen we de dagelijkse belevenissen (kletsen, lunchen en dates) van Fatima, die op de achterflap wordt gekarakteriseerd als `energiek' en met `oog voor nieuwe ontwikkelingen', en haar vriendinnen Stella en Nienke. Alledrie zijn ze werkzaam in de verpleging en wanhopig op zoek naar de ware. En omdat ze een open oog hebben voor nieuwe ontwikkelingen, passeren allerlei trends de revue zoals mobiel bellen, webcams (de enige die kijkt is een overbezorgde moeder) en eenpersoonsmaaltijden die worden thuisbezorgd met een pratend kerstboompje erbij tegen de eenzaamheid.

De makers zijn niet over een nacht ijs gegaan bij het bedenken van de strip. De personages zijn zo uitgekiend dat ze over vrijwel alles grappen kunnen maken en de toon is vaak zo authentiek truttig dat er veel tijd in de research (lees: het bladeren in vrouwentijdschriften) zal zijn gestoken.

En toch kon ik zelden lachen om de door Hanco Kolk verfijnd vormgegeven grappen. Alle ingrediënten voor een geslaagde dagstrip zijn aanwezig, de makers zijn gepokt en gemazeld in het humorvak en blijkbaar slaat de strip bij een grote groep aan. Zouden alleen vrouwen deze humor soms begrijpen? Maar het is toch juist geschreven door twee mannen van middelbare leeftijd? Misschien willen de makers te graag commentaar leveren op zaken waar ze zich aan ergeren. De grappen zijn vaak niet meer dan het signaleren van doorgeschoten feminisme, zonder duidelijke clou zoals bij Heinz of Sigmund.

Sigmund ergert zich aan dezelfde zaken als de drie alleenstaande vrouwen, maar doet dat op zo'n gefrustreerde en gemene manier dat het levensecht wordt. Hij is een misantroop op de stoel van een psychiater. De vrouwen uit S1ngle zouden eens een consult bij Sigmund kunnen nemen, waarna hij hun gezeur genadeloos zou afmaken. Dan is de grap rond. Maar die ongenuanceerde mening blijft in S1ngle onuitgesproken, waardoor de humor niet werkt.

Hanco Kolk en Peter de Wit: Beroep: S1ngle. De Harmonie, 120 blz. €11,30