Harry en Jezus

Het schijnt een enorm succes geweest te zijn, de Harry Potter-kerkdienst in het Groningse Haren. En niet alleen onder kinderen, ook volwassen gelovigen vonden de dominee goed op dreef.

Eind goed, al goed, zou je zeggen. Laat er meer Harry Potter-diensten komen. Of Griezelbus-diensten, of Bambi-bezinningen. En waarom de populaire muziek verwaarlozen? Destiny's Child met I'm a survivor klinkt eigenlijk ook wel goed.Tenslotte is het eeuwig leven beloofd aan wie in Christus geloven. De dominee zelf zei het zo: ,,Harry Potter helpt mij om mijn eigen traditie weer te verstaan.''

Harry Potter, had de dominee vastgesteld toen hij de film zat te bekijken, gaat over de strijd tegen het kwaad. En die strijd is niet makkelijk. Dat deed hem denken aan het evangelie: ook Jezus strijdt tegen het kwaad en ook hem valt die strijd zwaar. Dus!

Zouden dominees wel eens een echt boek lezen? Iets voor volwassenen? Iets buiten die `eigen traditie' die ze zo gemakkelijk niet meer verstaan?

Bijna alle kunst gaat over kwaad, lijden, dood, doodsangst, over de vraag hoe te leven en wat het goede is – op allerlei manieren hebben kunstenaars zich daarover uitgelaten. En voor het overgrote deel op een diepzinnigere en interessantere manier dan in de Harry Potter-boeken. In de bijbel zelf staan trouwens ook wel een paar goede verhalen.

Niets tegen een kinderdienst waarbij gebruik wordt gemaakt van Harry Potter als klein strijdertje tegen het kwaad. Daarin past dan ook een zin als deze, die uit de mond van de dominee is opgetekend tijdens de kerkdienst, waarin hij het verschil tussen Potter en Jezus uitlegt: ,,Harry Potter en Jezus hebben beiden machtige beschermheren, maar Jezus noemt zijn beschermheer God.''

What's in a name, zou je bijna denken.

De dominee wilde met de dienst laten zien dat de kerk midden in de wereld staat. En de wereld is dan blijkbaar Harry Potter. De wereld is een kinderrage en het geloof is een kinderverhaal: het goede overwint. We weten allemaal dat dat buiten de jeugdliteratuur (en zelfs daar) lang niet altijd het geval is – Prediker wist dat al heel lang geleden en die heeft daar erg mooi en illusieloos overgeschreven. Maar ja, die draagt geen toverhoed.

En passant is er dan ook nog een sneeuwuil de dood ingedreven door de krankzinnige hoeveelheid belangstellenden die eindelijk wel eens een `Harry Potter-uil' wilden zien.

Dat is allemaal niet de schuld van de Potter-boeken. Het is mooi dat er een reeks boeken is die van veel niet-lezende kinderen enthousiaste lezers heeft gemaakt. Het zijn de volwassenen die het verpesten. Met hun kinderachtigheid.