Bizar toernooi lijkt op noodhospitaal

Zijn de blessures bij de tennissers op de Australian Open het gevolg van de stroeve banen of is het een kwestie van overbelasting? ,,De grootste aanslag op mijn lichaam is 180.000 kilometer vliegen'', zegt Sjeng Schalken.

Melbourne Park veranderde deze week tijdens de Australian Open in een noodhospitaal voor toptennissers. De fysiotherapeuten draaien overuren om spelers te behandelen met blaren, enkelblessures, gekwetste spieren en overbelaste hamstrings. Ze rukken ook uit om krampaanvallen bij de atleten te bestrijden. De enkelblessure van het Amerikaanse talent Andy Roddick bracht gisteren de baansoort in diskrediet. Het rebound ace in Melbourne wordt door de meeste spelers een stroeve, plakkerige ondergrond genoemd, waarop de kans op blessures groter is dan op andere banen. Maar is dat werkelijk de oorzaak van de ongekende blessuregolf op de Australian Open?

Om kosten te besparen liet toernooidirecteur Paul McNamee bij de renovatie van de tennisbanen slechts één laag rebound ace aanbrengen op de betonnen ondergrond in plaats van twee, zoals de afgelopen jaren gebruikelijk was. Door die ingreep werden de banen trager en lastiger te doorgronden, ontdekte ook Sjeng Schalken. Drie dagen na zijn teleurstellende nederlaag tegen Karol Kucera voelt de Nederlander nog de pijn in zijn benen, want zijn tegenstander liet hem veel kilometers lopen. ,,Op deze levendige baan zijn de omstandigheden moeilijker dan op de andere grandslams'', zegt Schalken. ,,Rebound ace wordt plakkerig als het warm is. Dan zakken je schoenen wat dieper weg en blijf je voor je gevoel langer staan.''

Onder kille weersomstandigheden in Melbourne kunnen vier seizoenen zich op één dag manifesteren krijgt rebound ace volgens Schalken de status van een klassieke hardcourtbaan. ,,Op deze baan kun je niet glijden, waardoor de spelers moeten oppassen dat ze zich niet verstappen, zoals Roddick overkwam'', vertelt Schalken. ,,Voor elke partij moet ik mijn kwetsbare linkervoet laten nakijken. Op rebound ace heb ik daar gek genoeg geen last van, maar je loopt op deze baan weer sneller het risico dat je enkel dubbel klapt. Op deze trage ondergrond speel je ook meer rally's, waardoor het lichaam zwaarder wordt belast. Ik voel het aan mijn billen, mijn hamstrings en mijn benen.''

Roddick klaagde gisteren ook over de zwaardere tennisballen, waarmee in Melbourne zou worden gespeeld. ,,Ik kreeg het idee dat ik met deze zware ballen een homerun moest slaan om initiatief te kunnen nemen in de rally'', zei de 19-jarige Amerikaan. Volgens toernooi-directeur McNamee wordt tijdens de Australian Open met dezelfde bal gespeeld als vorig jaar op de Masters Cup in Sydney. Ook Schalken kon geen verschil ontdekken met de ballen. ,,De bal is geen beslissende factor.''

Een logischer verklaring voor het blessureleed op de Australian Open is de chronische overbelasting bij de tennissers, voor wie het seizoen jaarlijks bijna elf maanden duurt. ,,Dit toernooi valt te vroeg in het jaar'', zegt Schalken. ,,Volgens fysiotherapeut Bill Norris van de ATP zullen de tennissers straks sneller zijn hersteld als ze meer partijen hebben gespeeld. Dan heeft het lichaam zich weer aangepast aan de zware arbeid, die we wekelijks moeten verrichten. Maar ook de geest wordt op een grandslamtoernooi op de proef gesteld. Een partij over vijf sets is mentaal een zware opgave en op het ervaren van wedstrijdspanning valt nu eenmaal niet te trainen.''

Pete Sampras behoort nu tot de favorieten op dit ,,bizarre toernooi''. Maar de Australian Open weerspiegelt volgens de 30-jarige Amerikaan de status van de tennissport. ,,Steeds meer jonge spelers breken door en omdat ze zoveel spelen, krijg je meer blessures. De tijd om te herstellen wordt korter.'' Fijntjes stelde Marat Safin vast dat niet toevallig alle deelnemers aan de in november gespeelde Masters Cup op de Australian Open snel werden afgevoerd. ,,Ze hebben zich onvoldoende kunnen voorbereiden op dit toernooi. Ik ben de enige deelnemer aan de Australian Open die fit is, omdat ik na mijn vakantie zes weken hard heb kunnen trainen.''

Die luxe is volgens Raemon Sluiter niet weggelegd voor de tennissers die zich een plaats in de top-100 trachten te verwerven. De ATP Tour is een moordende carrousel, waar je snel uit kunt vallen. ,,Tussen plaats 100 en 150 vindt een clash plaats tussen aanstormend talent en spelers die al eens in de top-100 hebben gestaan en proberen terug te keren'' stelt de Nederlander. ,,Ik merkte na mijn revalidatie dat het steeds moeilijker wordt om terug te komen bij de beste honderd. In deze sport wordt steeds meer van je lichaam geëist. Alle spelers op de rand van de top-100 spelen zo lang mogelijk door. Kleine blessures worden onvoldoende behandeld; een week niet spelen is een week zonder punten voor de wereldranglijst.''

Schalken consulteert twee medische teams om zijn lichaam `af te stellen'. Maar tegen het vele reizen is zelfs een gezond lichaam nauwelijks bestand, zegt hij. ,,Een krant heeft uitgerekend dat autocoureur Jos Verstappen vorig jaar 220.000 kilometer heeft gevlogen en ik 180.000. Meer nog dan het spelen van wedstrijden is het reizen een slijtageslag. Vorig jaar had ik twaalf keer last van een jetlag en dan is de kans op een blessure het grootst. Straks ga ik terug naar Europa en moet ik me aanpassen aan regen en kou. Ik weet nu al dat ik op het toernooi van Milaan twee dagen voor dood in bed lig. Dan moet ik me naar de baan slepen. Het is geen wonder dat je steeds minder veteranen ziet in het tennis. Soms vind ik het een wonder dat ik het al zeven jaar volhoud.''