Huiveringwekkend vurige Trovatore

Na tien jaar gaat dezer dagen voor het laatst een grootschalige operavoorstelling in de Rotterdamse Ahoy'. De vijf uitvoeringen van Verdi's Il trovatore betekenen het eind van het `Verona aan de Maas'. De daar ontwikkelde producties worden alleen nog in het buitenland vertoond en zijn artistieke concurrentie voor de Arena van Verona, waar het genre in 1913, het honderdste geboortejaar van Verdi, met zijn Aida werd uitgevonden.

Producent Peter Kroone beklaagt zich in een statement over het gebrek aan erkenning en weerklank van zijn commerciële initiatief bij een deel van de Nederlandse media en bij de gesubsidieerde kunstwereld, die commerciële kunst kennelijk ervaart als bedreigend. De bezoekersaantallen in Ahoy' zijn teruggelopen omdat het budget liever aan de voorstellingen werd besteed dan aan de promotie daarvan, aldus Kroone. Hij zegt dat meer en serieuze belangstelling van de media dat had kunnen opvangen. De druiven zijn zuur voor Kroone, die in Rotterdam tien jaar lang nauwelijks iets heeft verdiend, maar de pers is niet verantwoordelijk voor publiekswerving.

Il trovatore biedt met tal van variërende lichteffecten, massale koren en dansscènes veel aansprekend visueel spektakel. Het moeilijk te begrijpen verhaal over bijgeloof en angst wordt toegelicht door een explicator, in de stijl van de uitleg die Jean Cocteau verschafte bij Stravinsky's Oedipus Rex. Hij voorspelt wat het publiek zal zien: ,,Spanning!!! Spanning!! Spanning!''

Hij had ook kunnen zeggen: ,,Vuur! Vuur!! Vuur!!!'' Want in het zigeunerkamp brandt een vuurkring, die bij uithalen van Azucena vervaarlijk hoog oplaait. Als de troubadour Manrico Di quella pira zingt, wordt het enorme speelvlak geheel door vlammen omgeven. En beide effecten worden huiveringwekkend gecombineerd als de troubadour door zijn broer letterlijk in het vuur wordt gegooid.

Ook muzikaal mag de voorstelling er zijn. De prima première-cast, met Elisabetta Fiorillo (een furieuze Azucena), Ignacio Encinas (Manrico, mèt snikjes), Olga Romanko (een lyrische Leonora) en Vladimir Stoyanov (een gezagvolle Luna), klinkt hier via de uitstekende versterking zelfs beter dan op de eerder opgenomen cd.

Het Nederlands Balletorkest wordt voortreffelijk gedirigeerd door Ed Spanjaard, die de voorstelling zeer effectief opbouwt tot de verzengende finale.

Voorstelling: Il trovatore van G. Verdi door Opera in Ahoy', het Ned. Balletorkest en wisselende cast o.l.v. Ed Spanjaard. Kostuums: Roberto Rosello; decor: Bernard Arnould; licht: Howard Harrison; choreografie en regie: Craig Revel Horwood. Gezien: 16/1 Ahoy' Rotterdam. Herh.: 18, 19, 20, 22/1. Inf.: www.operainahoy.nl. Res.: 0900-3001250, VVV of www.ticketservice.nl. Inl: www.opera-trovatore.nl