Familie laat zich niet `verbannen'

,,Het is onvoorwaardelijk nee'', zegt Peer Krijnen resoluut. ,,Mijn drie kinderen met hun gezinnen laten zich niet als asocialen naar de rand van Maastricht verbannen. Gemeente en woningstichting mogen er miljoenen voor over hebben, wij laten ons niet onder curatele stellen.''

De familie Krijnen, namens wie vader Peer Krijnen het woord voert, heeft hooglopende ruzie met de plaatselijke woningstichting Servatius en de gemeente Maastricht. Die willen de `probleemfamilie' niet herhuisvesten in de wijk Wittevrouwenveld, vlakbij het stadion van voetbalclub MVV.

De kinderen van Krijnen wonen nu nog in de Elektrobuurt, onderdeel van het Wittevrouwenveld. Maar hun buurt wordt gesloopt en daarom moeten de drie families, net als de andere 140 gezinnen uit de buurt, hun huis uit. Terwijl de andere bewoners van de Elektrobuurt in Wittevrouwenveld kunnen gaan wonen, worden de kinderen Krijnen daar geweerd door de woningstichting.

Volgens algemeen directeur A. Verzijlbergh van Servatius, eigenaar van de woningen in de Elektrobuurt en het Wittevrouwenveld, bestaat in de wijk grote weerstand tegen de familie. Verzijlbergh: ,,In Wittevrouwenveld heerst angst om in de buurt van de familie te wonen. Er zijn in het verleden talloze incidenten geweest met de familie, variërend van intimidatie tot fysiek geweld.''

Om de Krijnens toch een dak boven het hoofd te geven kopen woningstichting en gemeente woningen aan de rand van de stad, in de buurt van de penitentiaire inrichting Overmaze. De woningstichting betaalt één miljoen euro voor woningen voor de familie en de gemeente geeft de bewoners van zeven naastgelegen woningen een vertrekpremie, die in totaal nog eens één miljoen euro kost.

Directeur Verzijlbergh geeft graag toe dat de operatie voor de woningbouwvereniging een ,,onrendabele investering'' is. ,,Maar corporaties doen jaarlijks voor miljoenen onrendabele investeringen. In dit geval gaat het om enkele tonnen per woning om enkele probleemgezinnen te herhuisvesten.''

De directeur van de wooncorporatie vindt de media-aandacht (`alle heisa') uitzonderlijk. Verzijlbergh: ,,Elke gemeente in dit land en alle achthonderd corporaties hebben regelmatig te maken met overlastgevende gezinnen waarvoor een oplossing gezocht moet worden.'' [Vervolg PROBLEEMFAMILIE: pagina 3]

PROBLEEMFAMILIE

'Belang van buurt gaat voor'

[Vervolg van pagina 1] In de kern, zegt directeur Verzijlbergh, speelt hier de vraag of een wooncorporatie de ruimte mag hebben om overlastgevende gezinnen te verwijderen uit een wijk. ,,Dat gebeurt overal in het land, ook bij ons. Wij staan twee tot drie keer per jaar bij de kantonrechter om een huurcontract wegens overlast te verbreken. In dit geval prevaleert het belang van de leefbaarheid van de wijk boven het belang van het probleemgezin.''

Peer Krijnen noemt het verwijderen van de familie een geval van regelrechte discriminatie. ,,Schrijft u dat maar'', zegt hij. ,,Wij worden nu al uitgescholden voor de familie Bin Laden. Maar ik zeg u, die Verzijlbergh krijgt zijn zin niet. Mijn kinderen hebben net als iedereen recht op een woning in Wittevrouwenveld. Die laten zich niet deporteren naar de omgeving bij het huis van bewaring. Dit is te zot, vanmiddag zit ik bij mijn advocaat.''

Peer Krijnen woont zelf in Wittevrouwenveld. Hij hoeft niet mee te verhuizen naar de rand van de stad. Maar zover komt het ook niet voor zijn kinderen, zegt hij. Krijnen: ,,Weet u wat wij doen? Al mijn kinderen komen bij mij wonen. Wij zijn oud-woonwagenbewoners. Dus wij zijn het wel gewend om op een kleine ruimte te wonen.''

Maar de overlast dan, waarover de woningstichting spreekt? Peer Krijnen wil dat niet ontkennen. ,,Natuurlijk was er wel eens wat aan de hand met de kinderen. Maar met welke kinderen niet?''