`Die vieze zwarten ook altijd'

Een 15-jarig meisje greep afgelopen weekeinde in bij een vechtpartij tussen twee conducteurs en een groep jongens. Zelf was ze ook een keer in elkaar geslagen.

Eigenlijk wil ze actrice worden, maar na afgelopen weekeinde weet de 15-jarige Charity het niet meer zo zeker. De politie ziet in haar een goede agent en ook de NS wil haar wel als conducteur. Charity, een mavo-leerlinge uit Almelo, is na haar moedige optreden op het perron in Apeldoorn overladen met bloemen, cadeaubonnen en een setje oorbellen van de burgemeester. ,,Hij was heel trots op me''.

Tijd om naar school te gaan krijgt ze niet; iedereen wil horen wat er precies gebeurde afgelopen zondagavond in de trein tussen Amersfoort en Apeldoorn. Charity (ze wil niet met haar achternaam in de krant uit angst voor represailles) reisde alleen, na een uitje in Amsterdam. Een groep van zeventien jongens, afkomstig van een internaat uit Voorst, viel de overige reizigers in de coupé lastig. ,,Klieren, schelden, blowen'', zegt Charity. ,,En als je naar hen keek werden ze al boos.'' Toen de trein in Apeldoorn stil stond, kwam het tot een vechtpartij met twee conducteurs. De conducteurs, die de jongens op hun gedrag hadden aangesproken, werden tegen de grond gewerkt en geschopt en geslagen. Door het raam zag Charity dat niemand van de omstanders ingreep, zelfs niet de mannen in groene legerkledij.

,,Ik heb direct met mijn mobiele telefoon 1-1-2 gebeld en ben er als een gek tussen gesprongen. `Ophouden. Laat ze gaan', schreeuwde ik.'' Charity kreeg in het strijdgewoel enkele klappen maar het lukte haar de groep op afstand te houden. De politie kon op het perron vijf belagers aanhouden, een dag later volgde een zesde aanhouding. De overige raddraaiers hebben van het internaat huisarrest gekregen, is Charity verteld.

Anderen dichten haar een heldenstatus toe, maar zelf vindt Charity het de normaalste zaak van de wereld dat ze in actie kwam. ,,Ik kom altijd op voor anderen.'' Al werd ze dit keer extra gemotiveerd door de discriminerende opmerking van een oudere vrouw die ook in de trein zat. ,,Het zijn altijd die vieze zwarten'', merkte de vrouw op. ,,Ik wilde laten zien dat niet iedereen met een kleurtje zich misdraagt'', zegt Charity, dochter van een Nederlandse moeder en Surinaamse vader. ,,Charity kan niet tegen onrecht, dat zit in haar genen'', zegt moeder Chantal. ,,Pesten, treiteren, altijd kiest Charity partij voor het slachtoffer.''

Door haar huidskleur is zelf ook regelmatig mikpunt van discriminerende opmerkingen. In de zomer van vorig jaar werd Charity op het station van Rijssen in elkaar geslagen door enkele meisjes die een opmerking hadden gemaakt over het rokje dat ze droeg. ,,Als je dat hebt meegemaakt, wil je niet dat anderen dat overkomt. Ik wist dus hoe die conducteurs zich voelden.'' De klappen die ze op het station van Apeldoorn opliep, voelt ze niet meer. Ze heeft meer last van alle aandacht voor haar persoon. Bij de politie liggen nog twee lijsten met namen die haar heldenverhaal willen horen.