`Scud' kan grootspraak niet waarmaken

Rafter is met vakantie, de Hewitt-mania was snel voorbij en ook Mark Philippoussis kon de verwachtingen niet waarmaken. Met de `Scud' verdween vandaag de laatste Australiër uit de Australian Open.

Een huilende baby doorbrak vandaag de drukkende stilte in de Rod Laver Arena, maar het had ook toernooidirecteur Paul McNamee kunnen zijn. Na de dramatische aftocht van de als eerste geplaatste Lleyton Hewitt werd de van een knieoperatie herstelde Mark Philippoussis tegen wil en dank gepromoveerd tot vaandeldrager van het Australische tennis. Had de `Scud' zichzelf al niet uitgeroepen tot de aanstaande Wimbledonkampioen? Als vanouds bewees Philippoussis dat hij vooral een grote mond heeft buiten de baan door in drie sets (7-6, 6-3 en 6-4) te verliezen van de Brit Greg Rusedski.

Het kan niet anders of Philippoussis verkrampte vandaag letterlijk bij de gedachte dat de schijnwerpers in Australië weer eens op hem werden gericht. Het is immers de tragiek van de 25-jarige servicebeul dat hij in zijn vaderland nooit de eerste viool zal spelen. Zelfs nu de populaire Patrick Rafter een lange vakantie heeft geboekt en de Australiërs treuren om de vroegtijdige uitschakeling van Hewitt blijft Philippoussis in hun schaduw staan. Was het een schreeuw om aandacht dat de nummer 78 van de wereld aan de vooravond van de Australian Open een machtsgreep op Wimbledon aankondigde? Vandaag werd pijnlijk duidelijk dat Philippoussis na twee knieoperaties nog lang niet klaar is voor een grandslam.

Hij was fitter dan ooit, voelde zich als herboren en verklaarde het tennis meer toegewijd te zijn dan in het nabije verleden. Maar Philippoussis is vooral een groot kind, dat zich geen raad weet met zijn gevoelens. Darren Cahill, de voormalige coach van Hewitt, gaf vandaag in een Australische krant een prachtig voorbeeld van de even hulpeloze als onbehouwen presentatie van de mentaal zo kwetsbare Philippoussis. Keurig stelde Cahill zich acht jaar geleden bij een partij in het mixed-dubbel voor aan de toen 17-jarige Philippoussis, die nauwelijks hoorbaar fluisterde dat het goed met hem ging. Was het arrogantie of verlegenheid? Cahill kreeg het antwoord na het tweede punt in de partij.

Ridderlijk had Philippoussis een slap boogballetje geserveerd op Catherine Tanvier, de Franse partner van Cahill. ,,Ik verwachtte dezelfde behandeling, omdat het om een demonstratiepartij ging'', vertelde Cahill. ,,Maar in plaats daarvan zag ik de bal met 220 kilometer per uur op me afvliegen en ik kon hem niet meer ontwijken. Als een granaat sloeg de bal in onder mijn borst en ik had het even het idee dat ik al mijn ribben had gebroken. Het publiek vond het prachtig, maar ik kon er niet om lachen. Philippoussis gaf me het idee dat ik met mijn dunne benen als een slagroompudding op de baan stond. Mark had zijn visitekaartje afgegeven en ik was het eerste slachtoffer van zijn enorme talent.''

Desondanks is dat talent nimmer tot wasdom gekomen, al is Philippoussis twee keer dicht bij een definitieve doorbraak geweest. Vier jaar geleden bereikte hij de finale op de US Open, waarin hij voor zijn gevoel niet alleen tegen Rafter, maar tevens tegen de Australische tennisbond speelde. Na zijn nederlaag klaagde Philippoussis over het gedrag van de toenmalige Davis-Cupcaptain John Newcombe, die demonstratief in de spelersbox van Rafter was gaan zitten. Maar na zijn rentree in Melbourne verklaarde Philippoussis dat hij nu eindelijk volwassen is geworden. Met dank aan Pete Sampras, die in 1999 op Wimbledon in de kwartfinales eigenlijk had moeten verliezen van de Australiër.

In die partij scheurde Philippoussis zijn kniebanden, terwijl hij een set en een break voorstond tegen de zevenvoudig Wimbledonkampioen. Zijn opgave zette de toon voor een lange lijdensweg langs diverse operatiekamers. Stukje bij beetje werd de `Scud' weer in elkaar gezet en van Sampras leerde Philippoussis vorig jaar dat hij zich elke dag als een prof diende te gedragen. ,,Op uitnodiging van Sampras maakte ik gebruik van zijn fitnesscoach en ik mocht ruim twee weken met hem trainen in Californië'', vertelde hij. ,,Ik was diep onder de indruk van de wijze waarop een man met dertien grandslamtitels zijn sport benaderde. Pete volgt zelfs een speciaal dieet en hij trainde elke dag als een bezetene. Ik heb veel geleerd.''

Maar het kopiëren van een Spartaans trainingsregime maakte van Philippoussis nog geen tweede Sampras. Hij verspeelde vandaag in de tweede ronde van de Australian Open tegen Rusedski een 5-2 voorsprong in de eerste set. Op 5-5, 30-30 in zijn opslagbeurt vroeg Philippoussis een medische time-out aan, omdat de spieren in zijn bovenbenen protesteerden. ,,Daaruit bleek dat ik nog niet klaar ben voor een partij over vijf sets'', erkende Philippoussis. In de tiebreak werkte Rusedski op 7-6 een setpoint weg, waarna hij zijn tegenstander overklaste.

In de derde ronde staat nu een Britse titanenstrijd tussen Henman en Rusedski op het programma. De Australische Davis-Cupcaptain John Fitzgerald zal het afscheid van zijn topspelers met gemengde gevoelens hebben gevolgd, want het is de vraag wie hij volgende maand mee moet nemen naar Argentinië. Philippoussis is niet beschikbaar voor de eerste ronde van de Davis Cup, verklaarde hij vandaag. De pijnlijke afstraffing door Rusedski dwong zelfs de `Scud' tot enige bescheidenheid.