Seks na 11 september

Eén gevolg van 11 september is zeker. Een zin begint altijd met ,,sinds de 11de september'' maar nooit meer met ,,sinds de val van de Berlijnse muur..''

Na de 11de september jammer genoeg niet sinds – heb ik presentator Rob Trip voor het eerst in een ribfluwelen jasje met dikke ribbels gezien. Het jaren-zeventig-donkerbruin vloekte met het knalrode overhemd en de rood gestreepte stropdas daaronder. Ik vermoed dat veel presentatoren zullen volgen. Past in het tijdsbeeld. De aandelenmarkt stortte in en sinds de 11de september willen trendmakers niet meer als verliezers in een krijtgestreept topmannenpak worden betrapt. Geen strakgesneden kamgaren jasje met het uniforme, non-conformistische open boordje meer. Uit met de privatisering. Presentatoren en gasten worden gewone mensen in manchester die pijprokend filosoferen over hun solidariteit met de arbeiders en de terugkeer van de overheid die ons allen heeft gered van de terreur. Collectieve metamorfose.

Ik ben in een diepzinnige bui omdat ik gisteren het eerste deel van een drieluik van De Nieuwe Wereld over de gevolgen van 11 september heb gezien. Nou, en daar werd wat aan vastgeknoopt. Een New Yorkse vertelde dat ze sinds 11 september ,,veel seks'' had. Dat maakte me nieuwsgierig. Ik vroeg me af met hoeveel partners en of het lekkerder en heviger voelde dan voor de aantal op de Twin Towers. Zou ze het nóg frequenter doen dan in Sex in the city over drie seksende singles in New York? Uit die serie moesten beelden met de Twin Towers nog worden weggesneden.

Ik zag een single-feestje met deelnemers die bij een slap muziekje tegen elkaar op de bank hingen, massages deden. ,,De drie meest prominente dingen zijn seks, alcohol en drugs'', verklaarde een jonge vrouw. Een andere vrouw vertelde dat haar vrienden plotseling hun relaties verbraken en hun huwelijksplannen opgaven. Maar een bruidsjurkenspecialiste wist te vertellen dat het juist storm liep. Iedereen wil trouwen. Iedereen neemt tijd voor familieleden, goeie vrienden. Uit met de haast.

Deze diepzinnige waarnemingen werden aangevuld met uitspraken van godsdienstspecialiste Karen Armstrong en globaliseringsdenkers Manuel Castells en Benjamin Barber die het onverklaarbare in hun bestsellende theorieën frommelden. Castells had het over netwerken waar de armen slechts half waren ingeplugd. De 11de september berust op een communicatiefout, begreep ik. Barber is schrijver van Jihad against McWorld, een briljante titel die het hele boek zelf bijna overbodig maakt. Hij vond dat de root causes voor de terreur moeten worden weggenomen, de ongelijkheid tussen arm en rijk. Een mondiale wortelkanaalbehandeling en weg terreur. Hij was in zijn radicale simplisme niet ver verwijderd van de neurotische New Yorkse die vond dat de moslims moesten worden geëlimineerd.

Jammer dat de enorme schade voor New York nauwelijks in beeld kwam. Daar valt veel over te rapporteren. De Nieuwe Wereld is op zijn best als het concrete mondialiseringsvoorbeelden uitwerkt. Een hoogtepunt vind ik de aflevering over de keten van moederliefde, de Filippijnse au pairs die in Europa harde valuta verdienen. Ze hebben thuis ook weer oppassen voor hun kinderen in dienst die voor nog minder geld werken. Een goed uitgezocht meesterwerkje dat ik twee keer heb gezien.

Het Vlaamse Panorama had zondag een indrukwekkende docu over armoede en droogte in Senegal. De grond brengt minder op dan vroeger en de prijzen voor aardnoten kelderen. De verslaggevers woonden in een dorpje en de bewoners vertelden hoe ze leefden en wat alles kostte, het zaad, werktuigen, medicijnen. Een vrouw moest met haar kinderen fijngemalen veekoeken eten omdat ze haar gierst had moeten verkopen. Toen de verslaggevers later terug kwamen, was een kind overleden omdat de vader de dure medicijnen niet meer had kunnen betalen. En aan de kust stort de economie in omdat de territoriale wateren worden leeggevist. Door Nederlandse trawlers. Dat is bikkelharde mondialisering. Toch zal geen arme Senegalees het in zijn hoofd halen om de Amsterdamse beurs op te blazen.