Bladeren

Wirtschaftswoche

Of ze nu Jeruzalem-Nikes, Jezuspantoffels of Romeinse stampers heten, de sandalen van Birkenstock hebben de wereld veroverd, schrijft Wirtschaftswoche. Het beroepsschoeisel van verpleegsters, hippies en marxistisch-leninistische splintergroeperingen is uitgegroeid tot een cultus voor Jan en Alleman. Zelfs op de catwalk van modeshows trekt de Duitse sandaal met kurken voetbed de aandacht. En op internet chatten fans over de erotische aantrekkingskracht van de sandaal. Birkenstock groeide in vijftig jaar uit van een klein bedrijf met dertig man personeel tot een onderneming met 2000 werknemers. 8,5 miljoen paar sandalen per jaar bezorgen het bedrijf een omzet van 250 miljoen euro. Alles koek en ei? Toch niet, want het familiebedrijf kent een wel erg tirannieke vader, die regeert volgens het principe `wie niet voor mij is is tegen mij'. En daar wringt de schoen, volgens het blad, want Karl Birkenstock kijkt niet verder dan zijn voetbed lang is. Het blad verwacht dat Birkenstock naar Saksen verkast, waar de werknemers volgzamer zijn.

Die Zeit

Het klopt: de Europese economie is afhankelijk van herstel van de Amerikaanse. En de Europese groeicijfers blijven al jarenlang achter op de Amerikaanse. Evenmin valt te ontkennen dat de koers van de euro lager blijft dan verwacht werd. Maar volgens Die Zeit zijn dat slechts momentopnames die het zicht op de lange termijn-ontwikkelingen belemmeren. Wat doorgaans buiten beeld blijft in de vergelijking tussen oude en de nieuwe wereld is het enorme tekort op de betalingsbalans, de achilleshiel van de VS. Sinds de jaren tachtig al zijn de Verenigde Staten met een schuld van 1,5 biljoen dollar de grootste schuldenaren ter wereld. Amerikaanse huishoudens en bedrijven zijn gewend om veel hogere schulden aan te gaan dan de Europese, en zijn veel sterker afhankelijk van de beursbewegingen. Daar komt bij dat de eclatante bloei van de Amerikaanse economie in de jaren negentig grotendeels was te danken aan buitenlands geld. Dat het niet alles goud is wat er blinkt, blijkt volgens het blad bijvoorbeeld ook uit de subsidie waarmee de overheid de staalindustrie op de been houdt. De kwaliteit van de Amerikaanse producten is minder dan die van de Europese. Het enige dat de Europeanen van de Amerikanen kunnen leren, is zelfbewustzijn.

The Economist

De koers van aandelen is lager dan voorheen, maar dat maakt ze nog niet goedkoop. Sterker nog, schrijft the Economist, de Amerikaanse aandelenmarkten lijken nog steeds overgewaardeerd, terwijl de winsten blijven dalen. Bovendien verwacht het blad dat de groei van investeringen en van consumptie-uitgaven nog wel een tijdje zal tegenvallen. Een verklaring voor het optimisme op de aandelenmarkten is dat er steeds meer geld komt op de Amerikaanse, de Europese en de Japanse markt. Maar dat is volgens het blad nog geen reden om maar gauw wat nieuwe aandelen in te slaan. De overvloed aan geld op de markt betekent dat de grote beleggers zich zorgen maken over de economische vooruitzichten. Dat is bepaald geen basis voor duidelijk herstel, concludeert het blad.

Red Herring

We hebben wel allemaal de mond vol over de noodzaak van innovatie, maar echte vernieuwingen leveren de belegger niet veel op. Daarom is het volgens Red Herring ook zo moeilijk om geld los te peuteren voor wetenschappelijk onderzoek in robotica. En dat terwijl er toch grote vorderingen zijn gemaakt, vooral in de robotisering van elektronica. Het blad wijst er op dat het onderzoek naar kunstmatige intelligentie nieuwe mogelijkheden biedt, vooral sinds de onderzoekers het nabootsen van menselijke intelligentie hebben verruild voor het creëren van modulaire systemen. Het blad herinnert eraan dat staatsman-uitvinder Benjamin Franklin de waarde van uitvindingen vergeleek met de waarde van een pas geboren kind.

BusinessWeek

Het zwartepietenspel in de Argentijnse crisis is in volle gang. Volgens BusinessWeek heeft dat geen zin, omdat er te veel schuldigen zijn: de Argentijnse politici die een monetair en economisch wanbeleid voerden, het IMF en het Amerikaanse ministerie van Financiën die de politici de hand boven het hoofd hielden en de duizenden buitenlandse crediteuren die 141 miljard dollar het land insluisden. Radicale pogingen om opkomende economieën in korte tijd te transformeren in een stevige vrije-markteconomie zijn gedoemd te mislukken, schrijft het blad. Argentinië had de dollarstandaard moeten loslaten toen duidelijk werd dat het land niet bij machte was de nodige monetaire discipline op te brengen. Het zou zonde zijn als andere landen de Argentijnse crisis zouden aangrijpen als excuus om de globalisering terug te draaien.